غبا ر تردید این روزها چه وزنی دارد

News

2010-10-14T12:51:00.000-07:00

رفتم اینجا http://nesfenimeh.blogfa.com/

The End

2010-03-06T10:01:00.000-08:00

دیگه اینجا نمی نویسم. یه فرعی دنج و خوش نقشه پیدا کردم اکازیون , روی دیوارهاش گاهی برای دل خودم یک چیزهایی خواهم نوشت. خوب اینطورهاست دیگر هر چیزی یک شروعی دارد و لابد یک تمامی.

پ.ن: تمام شد.

...

2010-02-02T10:05:00.000-08:00

فکرش را بکن هنوزم در سطح کلان شهر تهران تیزر تبلیغاتی می بینم که " دیو چو بیرون رود فرشته درآید"!!!!

سر دوراهی یه قلعه بود

2010-01-21T08:54:00.000-08:00

ب: تنها وارد می شود. سرش را بالا گرفته و روبرو را نگاه می کند. از هر طرف که می گذرد کله ها کمی به طرفش متمایل می شوند. به ردیف خودش می رسد و سریع می چپد سر جایش. تقریبا" متوجه همه شده به جز الف.

الف: سرجاش نشسته و با جلد کتاب توی دستش ور می رود.

ب: با تلفنش به کسی زنگ می زند. گوشها همه تیز می شود. تا حد ممکن صداش را پائین می آورد. معذب به نظر می رسد. هنوز متوجه الف نشده است.

الف: ژاکتش را در می آورد و کتاب را دوباره بدست می گیرد.

ب: بعد از چند دقیقه بسته چیپسی را به آرامی در کیفش باز می کند. یک دانه به دهان می گذارد. آرام می جود.متوجه جلد قرمز رنگ کتاب دست الف می شود.

الف: لم داده کتاب قرمز رنگ را می خواند. الف ردیف جلوی ب نشسته است.

ب: فقط کتاب قرمز رنگ و دست الف را می بیند. کمی جابجا می شود تا عنوان کتاب را ببیند. کتاب به زبان انگلیسی است و خط ریزی دارد. چیز درست و درمانی دستگیرش نمی شود.بی خیال بازهم چیپس می خورد.

الف: همچنان کتاب می خواند. کمی جابجا می شود. نیمرخش پیدا می شود.

ب: به نیمرخ الف نگاه می کند. به نظرش بد ترکیب می آید. از جای آبله توی صورتش چندشش می شود.یادش می افتد به کتاب توی کیف خودش.

الف: با ولع تمام همچنان می خواند. یک سیب زرد از کیفش بر می دارد و بی صدا گاز میزند.

ب: مشغول کتاب خودش میشود. چشمهاش خسته می شود. کتاب را می بندد. چشمهایش هم.

الف: بلند می شود. ام پی تری را از توی جیبش در می آورد. ب الف را برانداز می کند. اینبار هم بد ترکیب به نظر می رسد. الف ب را نگاه نمی کند. الف هیچ کس را نگاه نمی کند.

ب: از پنجره به بیرون نگاه می کند. اما حواسش به الف است که حالا نیمرخش کاملا" پیداست.و اینبار مثل دفعه قبل بد ترکیب به نظر نمی رسد.

ب: بلند می شود. از کنار الف عبور می کند.چند لحظه بعد بر می گردد و سر جاش می نشیند.

الف: بعد از چند لحظه بلند می شود. کتاب قرمز را روی صندلی رها می کند و می رود. سیگاری می گیراند. به هیچ جا نگاه نمی کند. به نظر می رسد یک آهنگ را زیر لب زمزمه می کند.

ب: الف را از پنجره نگاه می کند. دنبال یک لحظه تلاقی نگاه می گردد با الف که هیچ جا را نگاه می کند.

الف: بر می گردد سر جاش. کتاب قرمز را می بندد و یک کتاب دیگر از کیفش در می آورد و بازهم مشغول می شود.

ب: سرک می کشد و این بار عنوان کتاب را می بیند.

الف: کاملا" فارغ از همه چیز به نظر می رسد. بازهم سیب می خورد. موزیک گوش می دهد و کتاب می خواند.

ب: به مقصد رسیده حالا باید از اتوبوس پیاده شود. از سرجاش بلند می شود. به ردیف الف که می رسداتوبوس ترمز شدیدی می کند. سعی می کند تعادلش را حفظ کند. اما تلو می خورد.

الف: سرش توی کتاب است, یکباره کتاب را رها می کند. به سمت ب هجوم می برد و آستینش را می گیرد و با احتیاط نگهش می دارد. انگار یک ظرف چینی قیمتی. حالا نگاهشان تلاقی می کند.الف توی چشمهای ب خیره می شود.

ب: لبخند می زند. چند کلمه نا مفهوم را تنها با حرکات لب ادا می کند. ب درواقع هیچ چیز نمی گوید, فقط لبهاش را می جنباند.

الف: به دهان ب خیره می ماند و آستینش را رها می کند.

ب: پیاده می شود و با خودش فکر می کند,حالا الف همیشه او را به یاد خواهد داشت و به آن کلمات نا مفهوم فکر خواهد کرد. خاطره ب گاهی گم می شود اما فراموش نخواهد شد.

الف: ب را فراموش نمی کند و گاهی به آن کلمات فکر می کند. خاطره ب ممکن است گم شود اما فراموش نخواهد شد.

پ.ن: تن تو , مسافر جاودانه سفرهای بی ثمر است.

Looking for lost time

2010-01-18T10:23:00.000-08:00

یک بار لطیفی من باب مسائل ایالتی- ولایتی رسید به این جمله که : ما کلا" همه چیزمان به همه چیزمان می آید.

آنوقت این طورها شد که من توی یک بعد از ظهر عنق زمستانی که هوا بهاری می نمود, حوالی میدان هفت تیر به کشف این راز بزرگ نائل شدم؛ همه چیز زندگیم یک طور خاصی به هم می آید. متاسفانه روندش بدجوری مرتب است.

**

2010-01-17T10:39:00.000-08:00

دور دست امیدی نمی آموخت.

دانستم که بشارتی نیست؛ این بی کرانه زندانی چندان عظیم بود

که روح از شرم ناتوانی در اشک پنهان می شد.

الف. بامداد

مکاشفات الشخصیه فی طرق موبیل

2010-01-09T09:19:00.000-08:00

و این سه دسته یکسانانند

آنها که توی فهرست اسامی موبایلشان حتما" یک اسم دارند؛عشقم , زندگیم, عزیز دلم یا همچو جیزی و فقط هر از گاهی شماره تماس را تغییر می دهند.

آنها که دهه اول محرم زنگ موبایلشان از خوشگلا باید برقصن شیفت می کند به عربده های حاج منصور ارضی.

آنها که بک گراند موبایلشان و بوق انتظار ایرانسلشان به صورت مناسبتی تغییر می کند.

I Feel You

2010-01-07T11:07:00.000-08:00

ردیف کناری من نشسته بود. کاملا" چروکیده و خمیده, کز کرده و چسبیده بود به پنجره. روسری چیت گلدار به سرش بود و طره های نا مرتب مشکی از زیرش بیرون ریخته بود. یک عینک آفتابی بزرگ هم داشت که قیافش را مرموز می کرد. اولش گمان بردم شیرین عقل باشد و سعی کردم که نگاهش نکنم که یک وقت وبال نشود. بعد ازنیم ساعت دیدم تکان تکان می خورد. سعی می کرد قوطی خالی آبمیوه ای که خورده بود را بندازد توی کیسه زباله ای که به دسته صندلی آویزان کرده بودند. یاد سه گانه کیشلوفسکی افتادم که همیشه یک پیر مرد یا پیرزنی آویزان بود تا یک بطری را بندازد توی زباله دانی. خوشم آمد. کمکش کردم. عینکش را برداشت. به راحتی هشتاد سال داشت. خندید. بلند گفت ؛قوربونت برم مامی. بعدش هم با دست صدام کرد که برم پهلوش روی صندلی کنارش بنشینم. لهجه رقیق اصفهانی داشت و رنگ چشمهاش با هم فرق داشت یکیش خاکستری بود و اون یکی عسلی. دمه گوشم گفت گوشهاش سنگینه و چشمهاش هم کم سو شده خوب مرا نمی دیده و نمی شنیده به خاطر همین خواسته که نزدیک برم. تعریف کرد از بچه هاش که همگی خارج از کشورند و اینکه چقدر تنهایی به کجاها که سفر نکرده. با سواد بود و خیلی خوب انگلیسی حرف میزد. در گوشی باهاش حرف میزدم که مجبور نباشم هر جمله را سه بار تکرار کنم. هر بار که یک جمله را تمام می کردم قبل از اینکه جواب بدهد یک بار گونه ام را می بوسید و تصدقم می رفت یکبار هم توی کش و قوس پرسش و پاسخ لبم را بوسید. از حرفهاش پیدا بود خیلی تنهاست. می گفت عادت کرده . می دانستم وانمود می کند. توی حرفهاش رسید یکجایی که از آقا حرف می زد, آقا شوهرش بود که سی سال پیش مرده بود. گفت آمده بود شهرضا سر قبر آقا. گفت وصیت کرده بعد مردنش کنار آقا توی شهرضا دفنش کنند. آن وقت گفت آقا قدش بلند بوده چشمهاش مشکی و سیبیل باریک داشته بعدش گفت خیلی خوش قد و بالا بود؛ مامانی با شخصیت. به لغت مامانی خنده ام گرفت اما حالت چهره اش یکجور رشک برانگیزی بود که خنده را از یادم برد. رفت توی فکر آقاش .دیگه ساکت شد. دلم می خواست بلند بلند فکر می کرد ... .

چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

2009-12-25T01:36:00.000-08:00

نه مرا به دنیای آنها راهی بود و نه دنیای من برای آن دیگری ها راهی داشت.

این شد که ماندم آویزان. سر و ته.

داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

2009-12-11T07:33:00.000-08:00

یک جور ناجوری دلنشین بود. مه آلود , مرطوب و سنگین.چه وزنی دارد پائیز اصفهان.

پ.ن: نمی دانی بدان, که همه چیز را تنهایی نمی توانم. کافی شاپ , سینما , نشر ثالث , غروبهای ولیعصر, پارک دانشجو همه را تنهایی گذاراندم , می گذرانم. اما شک نکن یکجاهایی ,جای خالیت پتک می شود توی سرم. مثل آن صبح زود کنار زنده رود که پرآب بود و مه آلود. که دنبالت گشتم تا یادمان بیاید که چقدر شبیه فضای فیلم گاوخونیست. که بگویم تهران که برگشتیم حتما" یکبار دیگر ببینیمش. که تو چشمهات را بسته باشی به من هم گفته باشی که چشمهام را ببندم و پائیز را نفس بکشم عمیق. عمیق تر. که گفته باشیم کی چی می دونه که پیمانه کی پر شود.... که تو نبودی مثل همیشه.

پ.پ.ن: پ.ن مخاطب خاص ندارد.

So I fed up with matters which happen in a wrong way...

2009-11-07T22:35:00.000-08:00

چند صباحیست بر آن شدم تا از منظر دیگه ای به دنیا نگاه کنم , منتها الان مشکل اینه که نمی دونم دقیقا" کدام منظر ویوش بیتره
پ.ن: حذف شد

مرا فتاده دل از ره تو را چه اوفتادست

2009-10-24T03:14:00.000-07:00

هراس من باری همه از مردن در سرزمینیست که مجبور باشی جلوی تمام آئینه هاش با خودت تمرین اسپیکینگ بکنی.

پ.ن1: با یک عالمه تاخیر و شرمندگی, هامان جان تولدت مبارک.

پ.ن 2: موزیک متن این مقطع یادگار دوست و سپیده رویا. آرش مچکریم.

I don't like to be a fashion victim

2009-10-19T07:01:00.000-07:00

بعضی اوقات -که اخیرا" کم هم نیست - حسرت جواب دادن به بعضی حرفها یک جور ناجوری به دلم می ماند. گیریم که من آدم اهل مصالحه ای باشم و یک جور نسناسی هم اهل ملاحظه و مدارا یا نه اصلا" کمرو و خجالتی و نخواهم یا نتوانم خزعبل گویی بعضی آدمها را تو رویشان تف کنم, اما به جان عزیزتان اصلا" معناش این نیست که دلم نمی خواهد یکی دو تا چار وادرای اسیدی حوالتشان کنم یا نه اصلا" گیسشان را بگیرم از ریشه بکنم.نمونه اش این دخترک نا آندرتال آرایشگاه چی سر کوچه مان که به برکت نزدیکی راه و میمنت گشادی بنده, ماهی یکبار افتخار زیارتش را دارم و هر بار مجبورم به پیشنهادات گه انبارش (با اندکی لحن تمسخرآمیز) من باب اینکه ابروهام را بتراشم جاش خنجر بکشم یا نه موهام را از این قهوه ای های گهی که تازه مد شده و اسمش را گذاشتند عسلی !! رنگ بذارم یا اصلا" پیتاژ سیخ سیخی بکنم گوش بدهم که دست آخر چه بشود به فرمایش جناب انترش یکمی امروزی بشوم و آپدیت. و هربار هم که حالیش کنم نمی پسندم این چیزها را دفعه دیگر یک پیشنهاد دری وری دیگر بلغور کند بلکه اندکی به روزم کند.
پ.ن: با اینهمه ای کاش آب بودمی گر می توانستم آن باشم که دلخواه من است. محض خاطر شماها که بشورمتان

What am I lookin for

2009-10-14T10:10:00.000-07:00

به هیچ کاری هم که نیاید به کار ترکاندن بغض من توی غروب یک روز تعطیل لعنتی که می آید

پ.ن: انگار کنی برخوردار شده باشم. می ترسم. زیاد

دریاب دمی که با طرب می گذرد

2009-10-11T00:05:00.000-07:00

یه عمری استرس کشیدیم که بد بخت نشیم خدای ناکرده اونوقتش یه روزی به خودمون اومدیم بدبخت همین استرس بودیم هر روز و هنوز.

پ.ن: اینو یه پیری گفت که سر یه چهار راه ایستاده بود.

هردم از این باغ بری می رسد

2009-10-04T00:50:00.000-07:00

آنوقت به طور مثال اینطورها می شود که ما سر صبح شنبه ای که خوابمان نا کامل است هنوز, توی تاکسی لمیده ایم و در حالت انزجار از اینکه رادیو روشن است و ما مجبوریم کل راه را که با ترافیک یحتمل یک ساعتی یا بیشتر می شود زرزرها و عربده ها و شامورتی بازی های این گوینده های ماتحت آونگ را تحمل کنیم , یکهو یارو یک تیتری بخواند از نمی دانم کدام روزنامه ورزشی کوفتی که ؛ دکتر الف. نون به سازمان تربیت بدنی : باید به ورزش کشتی اهمیت بیشتری بدهیم زیرا این ورزش باعث تقویت عواطف می شود !!!!

پ.ن: بنده عینا" نقل به مضمون کردم راجع به آنچه شنیدم در صحت و سلامت عقلی ؛ مستندات موجود نمی باشد حال تحقیق نیز.

پ.ن: فقط یادت باشه من کی گفتما !!!

مدرسیا وا شده

2009-09-28T12:49:00.000-07:00

از هفته اول مهر بیزارم.الساعه هم می توانم صد دلیل برایش بسازم. همه اش به کنار دورترینش اینکه معنی اضطراب را اولین بار توی همین ایام بود که فهمیدم. البته آن وقت ها هنوز خیر امواتم این همه دانشمند نبودم که اسم حواس و حالاتم را بدانم خاطره اش هم یحتمل جز اولین رخدادهای ثبت شده مغزم باید باشد چون خیلی گنگ و دور یادم می آید. سه یا چهار ساله بودم. مادرم معلم بود. مدرسه ها تازه باز شده بود. مادرم شیفت بعد از ظهر بود. یک ظهر ابری پائیزی, آسمان گرفته خاکستریش یادم است و یک حوض بزرگ خالی که به اصطلاح بچگی هام به نظرم خیلی غول آمده بود ( غول در اینجا = عمیق )و نمی دانم قد من خیلی کوتاه بود یا قد درختهای کاج آن حیاط قدیمی و کهنه مهد کودک. از داخل ساختمان هیچ یادی ندارم. باقی یادم می شود کفش های زرد کتانیم که از کفش ملی با پدرم خریده بودیم ,که پارچه ای بود و بند می خورد و من محکم نگهشان داشته بودم و با خودم برده بودم توی ساختمان و آن حس نا خوشایند لعنتی که هیچ ازش نگفتم به مادر_ لابد فهمیده بودم بی فایدست و هر طور که باشد یک جوری وادارم می کنند که بمانم_ و ماندن آنجا تا بعد از ظهر که مادر بیاید.
خوشبختانه این وضعیت زیاد طول نکشید. دو یا سه روز بعدش مهد را به دلیل دوری راه عوض کردند اما تا مدتها یادش هر چند دور بود و کمرنگ,مشمئزم می کرد.

حالیا دیرزمانیست آتش گلستان نشود

2009-09-24T00:42:00.000-07:00

یک وقت می رسد که هر طور هم که حساب کنی می بینی فرصتش به کل از دست شده است .چنانکه دلشوره هاش تبدیل می شود به دل پیچه همانکه دکترها اسمش را می گذارند کولیت و آنچه مانده مالیخولیای پرسه در خیابان های شهر بیدار است که لابد یک روزی تو ازشان گذشته ای بی من.

پ.ن: بید بی ریشه رو شن باد می بره

Don't follow me I am lost too

2009-09-01T03:48:00.000-07:00

دست راستم را گذاشته بودم لاي زانوهام و فشار داده بودم. سرديش تا مغز استخوانم مي رسيد. خواسته بودم گرم باشد وقت دست دادن. موجي از دلهره هي از سرتا پام گذشته بود. دلم سيگار خواسته بود؛ كافه سيگار ممنوع بود اما. به موبايلش زنگ زده بودم. من رسيدم بالا منتظرم. صداش لرزيده بود. ببخشيد تا دو دقيقه ديگر رسيدم. بعد از چند دقيقه كه چند سال گذشته بود سر و كله اش پيدا شده بود.از پيچ راه پله كه پيچيد توي سالن شناختمش. شبيه بود به عكسش. بلندشده بودم به لبخند. دست راستم را دراز كرده بودم طرفش. دستهاش از دستهاي من سردتر بود. سريع دستش را كشيده بود. لرزش سر شانه هاش را از زير لباسش ديده بودم. زير چشمي نگاهم كرده بود و لب پائينش به يك حالتي شبيه خنده چند بار پريده بود. در آمده بود كه اگر بلند نمي شدي به استقبال نمي شناختمت. با عكست خيلي فرق داري. از آن حالتهايي بود كه نمي دانست با دهانش چه كند لبش را گزيده بود و با يك نگراني گفته بود خودت خوشگل تري از عكست. به خنده پرسيده بودم يعني عكسم افتضاح بود ؟! سرش را چند بار نامنظم تكان داد انگار كني بگويد نه و زل زده بود به من. با همان نگاه درآمده بود كه همه اما معتقدند من خوش عكسم يعني عكسم از خودم خيلي بهتره. همه درست مي گفتند اما درآمده بودم با تاني كه نه شبيهي و هر دو خوب و به اكراه اضافه كرده بودم خيلي خوب. صورتش به خنده حظ آلودي باز شده بود. با ترديد گفته بود راستش مي داني از صبح تا حالا يك جوريمه يعني چطور بگم من كلا" بعضي وقتها يك كم اضطراب مي گيرم يعني اضطراب كه نه نمي دانم. سريع از دهانش گرفته بودم به ادامه گفته بودم عين دلشوره هاي شب امتحان انگار توي دلت رخت بشورند و با هر نفس كشيدن يك چيزي تا گلويت مي رسد انگار كني كه جانت. چشمهاش گشاد شده بود و پرسيده بود توام ؟؟ گفته بودم بعله منم. خنديده بود و يكهو خودش را ول كرده بود روي صندلي . آسمان و ريسمان بافته بود. گاهي دهان به دهانش داده بودم, گاهي هم چانه ام را بهت فشرده بودم. غالب حكايتهاش را مي دانستم. ميم قبلا"برايم تعريف كرده بود. آخر سر طاقت نياورده بود گفته بود عمرا" فكر نمي كردم " دوست ميم " يك وقتي روبروم بنشيند و من اينهمه راحت باهاش درد دل كنم. گفته بود البته بچه ام خوش سليقه است. از ميم كمي گله كرده بود.از اينكه نمي تواند سر از كارهاش دربياورد. همان وقت ميم روي موبايلم زنگ زده بود. جواب نداده بودم سعي كردم قانعش كنم كه اينها همه كه مي گويد هم حسنش است و هم عيب پس پهلو به پهلوشان كند و اينقدر گير ندهد. بازهم گفته بود و گفته بود تا آنجا كه رسيده بود به من, حالا از خودم چيزهايي مي شنيدم كه تازگي داشت.هر چه بيشتر مي گفت كمتر من بود و دريغا كه نه يك كلمه اش من بودم و نه آنچه قرار بود باشم. مرجع تمام اين حكايات ميم بود بي ترديد. ادبيات تعريف كردن ها و بزرگنمايي كردن ها و تغيير مسئله دادن هاش بي چون و چرا مال خودش بود. گيج شده بودم و مي خنديدم از اين همه دروغ تا رسيده بود به آن تاريخ كذايي دو سال قبل ترش و نفهميده بودم جاي خون چه دويد توي صورتم كه دخترك دو سه باري وحشتزده نگاهم كرده بود مي خواست ازم تائيد بگيرد كه هيچ نكرده بودم در جوابش, ميم دوباره اس ام اس فرستاده بود كه كجايي نمي دانم چرا دلم شور مي زند.با يك حالت رقت آوري پرسيده بود خودش است نه؟ گفته بودم نه. دستهاش رها شد و يكهو بغضش تركيد. گفته بود دلم آشوب بود كه مبادا دروغ گفته باشد. دستش را آورده بود جلو و دستهام رو گرفته بود. گفته بودم بزنيم بيرون از كافه. بيرون كه آمديم كنار جوي آب توي وليعصر نشسته بوديم. دست چپش را گرفته بود طرفم حلقه و ساعتش را نشانم داده بود. انگشتهاي استخواني , دستش ريزه اش مي لرزيد.دستش را بستم , مشت كردم و رهاش كردم. گفته بود پس آن دختري كه ساعت را به دست راستش مي بندد تويي. بازوم را گرفته بود. هيچ حس محبتي بهش نداشتم اما از اينكه يكي احساس ضعف كند در مقابلم عاجز بودم. كمابيش گريه مي كرد. گفته بودم اينها كه گفتي را نمي دانستم. شروع كرده بود به پرسيدن سوال ريز و درشت . گفته بودم نپرس .گفته بود مديونت مي كنم. گفته بودم بي فايدست چون دين نمي دانم. گفته بود ميم مي داند كه من خواستم تورا ببينم. گفته بودم تقريبا" نه. گفته بود تو جاي من بودي چه مي كردي؟ زنانه جواب بده كه هم را بفهميم. گفته بودم جاي تو نيستم. گفته بود حالا تو چه مي كني ؟ گفته بودم همان كه بايد بكنم. گفته بود ولش كنيم تا توي تنهايي بميرد , ميدانستم ميم از اين چيزها نمي ميرد اما سرم را تكان داده بودم. بعد بازهم حرف زده بود براي اينكه كش پيدا نكند يك چند تايي دروغ گفته بودم به گمانم او هم همين كار را كرده بود. بالاخره بايد وانمود مي كرديم يا شايد مثلا" دفع دشمني مي كرديم اينطور راحت تر خودمان را قانع مي كرديم و مي رفتيم.

اندر این خانه ویرانه نشیمن چه کنم

2009-08-31T10:01:00.000-07:00

حالا توی این ماه عزیز چقدر محتمل است یکی دیگر هم مثل من پیدا می شود که توی مترو درست دم دمای افطار , همان وقت که حجم آن همه آدم که اکثرا" تن هاشان, دهان هاشان و کله هاشان بوی یکجور گندیدگی می دهد تقریبا" یک سوم می شود, یک پیرزن خرفت خنده رو به پستش بخورد و به زور قربان صدقه ازش بخواهد به ندای یکی از این فروشنده داخل واگن های زنانه که شورت و سوتین الوان یا دونات رضوی تازه می فروشند و نمی دانم سر چه خود شیرینی یکهو درخواست صلوات محمدی بکند برای تعجیل در ظهور آقا, لبیک بگوید و هی در گوشش بگوید بگو ننه قربان بگو خشگله ( دقیقا" همین کلمه ) خانم ثواب داره, دلشوره بگیرد و نتواند زنک را بگیرد و خفتش کند که نمی توانم ننه برایتان دلواپسم. چطور بگویم خاطرم جمع نیست که آقا بمب اتمی , هیدروژنی , فسفری همراهش باشد یا حداقلش توان مقابله نظامی برابر داشته باشد اگر نه یکبار دیدی گرفتند بردند با رافت اسلامی جسم خارجی استعمالش کردند آنوقت سگ هم بی آبروییش را جمع نمی کند ... نه مرا قاطی این ماجراهاتان نکنید . مرا با شما هرگز پیوندی نبوده است

آنچه به ديد مي گذرد و آنچه به ديده مي گذرد ...

2009-08-01T01:17:00.000-07:00

مستان؛ همه همين صدايش مي كنند. اولين بار توي خوابگاه ديدمش توي اتاق 102. به سال تقويمي چهار - پنج سال و به سال دانشگاهي دو سالي از من بالاتر بود. سرحال و شنگول و صميمي. از آن دست آدمها كه انگار با كل دنيا قرابتي چند صد ساله دارند. به صورت حرفه اي كوهنوردي مي كرد. اخلاق و منشش به دخترها نمي ماند ؛ خيلي يله و راحت بود. اينقدرها كه بعضي وقتها بچه ها سر به سرش مي گذاشتند و هاشم صداش مي كردند. توي مدت 7-6 ماهي كه توي خوابگاه بودم زياد مي ديدمش اما هيچ وقت به سر و سري باهم نرسيديم خلاصه اش اينكه همسايه بوديم اما همچراغ نه. از خوابگاه و دانشگاه كه جدا شديم كماكان خبرش را از دوست مشتركي داشتم. تا همين يكسال پيش كه براي كاري شماره موبايلش را گرفتم. مثل همان وقتها صميمي كارم را راه انداخت. بعدش دو سه باري خودش تلفن زده بود پي جو بشود از احوالات. اينها همه باشد تا برسيم به اين جريانات اغتشاشات اخير, توي خيابان آزادي ديدمش.از بين جمعيت و داد و دود و بلوا خودش را رسانده بود به من و دستم را از بازو محكم گرفته بود, صورتش را پوشانده بود. نشناختمش. ترسيده بودم و همين باعث شد خودم را عقب بكشم. صورتش را كه باز كرده بود خنديده بوديم و فقط شد كه بگويم اين چه قيافه ايست. چند متري باهم رفته بوديم گپ و گفت معمولي و اخباري كه داشتيم گفته بوديم. يكهو درآمده بود كه چرا تو اينقدر لاغر و نحيف شدي ؟ غذا مي خوري اصلا" ؟ گفته بودم جدي؟ نمي دانم و يكجوري گفتم كه ديگر پي مطلب را نگيرد. هيچ اين سوالات را خوش نداشتم. مطلب را سريع درز گرفت, ساكت شد.نفهميدم چه فكري كرد كه بعد از يكي دو دقيقه با يك حركت سريع كيفم را از روي دوشم برداشت و درآمد كه بده من بيارم. هيچ نگفتم مي دانستم مقاومت بي فايدست . بعد كه شلوغتر شد دستم را هم گرفته بود دنبال خودش مي كشاند. توي يكي از همين آمد و شدهاي جمعيت دستمان جدا شد.فاصله افتاد بينمان. يكهو ديدم سركشان و دست كشان پي من مي گردد. خودم را سريع پشتش رساندم, صدا به صدا نمي رسيد, يك كف دست حواله كمرش كردم يعني كه حركت. انگار خيالش راحت شده باشد دستم را ديگر نگرفت. اما كيف را پسم نداد تا دم ماشين هاي كرج. اين شد فصل جديدمان,حالا بيشتر از هم خبر مي گرفتيم. بعد شلوغيها هميشه پيگرش مي شدم تا بدانم كه سالم است. پنجشنبه غروب هم به همين رسم به خانه اش تلفن زدم . جواب نداد. موبايلش را گرفتم جواب نداد. چند باره گرفتم. اس ام اس فرستادم .دلم آشوب شد, كل اتاقم را كه بيست متر هم نمي شود چند ده بار رفتم و برگشتم. دوباره گرفتم. با همان دوست مشترك كه حالا او هم نگران هردومان شده بود حرف زدم و خواستم خبرم كند.بالاخره يازده شب زنگ زد. صداش خوب نمي آمد, اس ام اس داد كه رفته شهرشان براي عروسي يكي از خويشانش و عذر خواهي كرد اگر نگرانم گذاشته . جواب دادم چه خوشحالم كه خوبي ... نوشت چه خوب كه تو ياد مني.

پ.ن: حس لبخند آخر شبش دنيايي بود

Count On Me

2009-07-31T00:41:00.000-07:00

رو من حساب کنین. هوز قابلیتش رو دارم. عین یه دراز گوشه دو پا همه حرفاتون رو باور می کنم. همشو؛ حتی اگه شاخدار ترین دروغ دنیاست. فقط کافیه از اون حسهای وقت راست گفتن بگیرین و تو چشمام نگاه کنین و حرف بزنین, یا پای تلفن از آن صداهای مصمم بگیرین , با بغض یا با هیجان , فرقی نمی کنه. رو من حساب کنین. هنوز قابلیتش رو دارم.

***

2009-07-29T11:07:00.000-07:00

واقعیت اینه من اینور مشکل دارم و اختلاف. درست. اما اختلاف و عنادم با اونوریا خییییلییی بیشتره.

پ.ن : این روزا بی امان به یاد ایرج امانی ام.

بگذار سر به سينه من تا بگويمت اندوه چيست ...

2009-07-27T00:40:00.000-07:00

ايميلهاي اسامي شهدا و دستگير شدگان چند باري بدستم رسيده بود. هر بار تنها علامت گذاشته بودم كنارش. دليت و خلاص. مي ترسيدم باز بشود توش اسمي ببينم آشنا .كه كيانوش آسا يا حمزه غالبي باشد كه هر كدام را به قراري نزديكتر مي شناختم. و بعد همان گودال عميق باز شود زير پاهام من هم از آن بالا تالاپ ...

اينبار نمي دانم كدام حس مزخرف باعث شد بازش كنم. تا با ديال آپ مزخرف بالا بيايد طول داشت. از پشت ميز كامپيوتر بلند شدم , از استرس دستهام را به كفلهام مي ماليدم آن طورها كه يك بار پشت دستم و بار بعد كف دستم. بعدش انگشتهام را شكستم آنطور كه هر دو بند انگشت را يكبار با انگشت شست. حالا فقط بايد بازش ميكردم, دستم را روي صورتم كشيدم آنطور ها كه انگشت اشاره ام مي شود يك خط راست از شقيقه تا نوك بيني و وقتي دستم يك كم پايين تر رفت اينقدر كه مجالي براي نفس پيدا شود هرم داغ استرس را از مابين انگشت اشاره و جمع كيپ سه انگشت ديگر بيرون دادم . كليك.اسمها را مي خواندم صفحه به صفحه و دست آخر رسيدم به آن عكسها .... يكهو چشمهام داغ شد گونه هام خيس.

و چه خالي بود جايت. كه باشي. غمگين باشي و دردمندشان مثل من. و دستت سرد باشد و بگذاريش روي آن فرو رفتگي زير گلوم و فشار بدهي تا اينهمه بغض و اضطراب دو ماهه كه گير كرده بيرون بريزد و گوش بدهي به من حالا كه مي خواهم حرف بزنم حالا كه ديگر از زور بي حرفي نمي خواهم بگم اصلا" نمي دانم چطور بايد گفت اينها را. حالا كه مي دانم چطور بايد گفت كاش بودي

از شب هنوز مانده دو دانگي 2

2009-07-24T22:26:00.000-07:00

به روز بيست و سوم خرداد اما واقعه ديگر شد. تنها چند ساعت بعد از اعلام پيروزي قاطع الف نون با چيزي حدود 11 ميليون اختلاف. حالا خشم بود كه جاي خون جوشيد توي رگهاي مردمان از اينكه اينقدر بي مقدار فرضشان كرده بودند. تهران * سبز پوش بهت زده چنين تقلبي را بر نمي تابيد. يكي دو روز اول غالب آدمها كه مي ديدي توي تاكسي , بانك , بقالي , مترو يا هر جاي ديگري با چهره درهم مي ژكيدند؛ گاه به نجوا و گاه بلندتر.اينباراكثر آنها كه پايين و بالاشان را سبز كرده بودند رفتند و عده اي ديگر آمدند و جاشان را گرفتند. صورتهاشان رنجورو مالاماله خشم. پس مشت گره كرديم , نعره زديم نه از دل كه از جان , توي ميدان هاي مختلف شهر جمع شديم , سياه پوشيديم و خيابانها را گاه به سكوت و به رسم آنچه اسمش را گذاشتيم اعتراض مدني و گاه به فرياد و بانگ حق خواهي زير پا زديم.عوضش آنها هم آمدند كوچه به كوچه با هيبت هاي هراس افكنشان , توهين كردند , كتك زدند, گرفتند, بردند به ناكجا آبادها, و دست آخر هم كشتند و خون روشن روان شد كف خيابانهاي تهران.خبر رسید طاق و جفت از جنایات زندان ها از تجاوزها و شکنجه ها. شعبان بي مخ ها جاشان را دادند به چوب بدست هاي زردمبوي آقا كه حالا بي پروا پرسه مي زدند توي كوچه ها و دور ميدانها. ترس و خشم در كشاكش افتادند به جان مردمان و شب هاي تهران پر شد از غريو الله اكبر و مرگ بر بادها. به فراخور محله ها بعضي جاها واضح تر و بعضي جاها گنگ تر. غريوي كه معنايش كمرنگ بود براي خيلي ها اما انگار تنها راه اعلام وجود باشد كشدار و پر نفرت ادا مي شد. بازهم آمدند به خانه ها ريختند ,زدند و زدند, بردند و بردند و باز هم كشتند

راههاي ارتباطي كه بسته شد, گفتند هر ايراني يك رسانه. اين شد كه همه دست به كار شدند. از كشته ها نماد ساختند, برايشان شعر سرودند گاهي بعضي بر پياز داغش هم فزوده گفتند مبارز بودند اينها ( حتي آنها كه راي نداده بودند ). گزارشات و جك ها و داستانك ها و كاريكاتورها در مذمت الف و نون و حاميان سيل شد توي ايميل ها و رسانه هاي آنور آبي. از آنجا تز آمد. برنامه هاي مدون.كار كه بالاتر گرفت حتي عناصر معلوم حال تري هم مثل هادي غفاري جاني بالفطره كه تنها چون از لحاف قدرت چيزي بهش نرسيده بود هم به ميدان آمدند. بيانيه ها آمد. اعتراضات علم شد از گروهك ها مجاز و به زعم من حزب نماهاي تك فرقه كه براي گرفتن مشروعيتشان پناه مي بردند به تفسير احاديث و عقايد بنيانگذار كبير انقلاب 57. آنها كه سنگشان را به سينه مي زنيم دائم حواله امان مي دهند به قانون اساسي و برخورد قانوني و اسلامي و اینها همه کم بود اینبار به یک دلیل ساده , حالا دیگر مرده بودند کسانی و داغدار شدند کسان دیگر.عده اي اينطور گفتند كه اينها همان سركوب شدگان انقلاب قبلي اند كه بازهم با بانگ الله اكبر آمدند. بعضي هم خواستند شاهزاده رضا را بكشانند وسط ماجرا.و بازهم ماجراها و ماجراها

اينها آنچه بود كه گفتند و شنيدم و باز من ماندم حيراني . گنگ و سرگشته. و اينبار هراسان از هدر شدن اينهمه فرياد و خون هاي روشن. مي ترسم از اينكه هر كس تنها بداند چه نمي خواهد مي ترسم. نمي دانم اين جاي افتخار دارد يا تاثر كه مردمان جانشان را كف دستشان مي گيرند آن روز كه تهران خالي است از ساكنانش پس تعطيلي هاي آلودگي هوا و تعداد آن روبرويي ها 10 برابرشان ؛ مي ريزند از خانه بيرون و مي روند توي خيابانها به فرياد با اين خيال كه شايد برگشتي در كار نباشد. و لرزانم از اينكه تكرار شود آنچه گفتند پيش از اينها مقدر شده بر ما و هدر شود اينهمه جواني اينهمه خون روشن ... من از اينكه نترسيم و با هم باشيم و تنها بدانيم چه نمي خواهيم مي ترسم.

پ.ن *: آنچه شرحش رفت بر اساس ديده ها و شنيده هاي نگارنده پست است و ذكر مكان از اينرو واجب آمد.

از شب هنوز مانده دو دانگي 1

2009-07-21T00:31:00.000-07:00

دستم به نوشتن نمي رفت. از اينكه اينجا همه مان همه فن حريفيم هميشه گله داشتم . رك و راست اصلا" به نظرم مشكل ما از اينجا شروع مي شود كه هر كداممان به تنهايي يك پا سياستمدار , مفسر ورزشي , منتقد هنري , پزشك خانواده و غيره و ذالكيم. يكبار جايي از قول كسي شنيدم كه مردم ايران ناگزير از زندگي سياسي اند موافقش نبودم , نيستم ,منكر اين نيستم هر كسي مي تواند نظر خاص خودش و موضع گيري متفاوتي ( كما اينكه در متفاوت بودنش هم جاي بحث هست) در برابر هر مسئله اي داشته باشد ولي اين توفير دارد با اظهار فضل هاي آمرانه. اما مسئله امروزم اين است كه در چنين وضعي من هم مبتلاي وضعيتم و جز اين حرفها خيلي كمتر مي بينم مسايل ديگري را كه بنويسمشان و نميدانم كه تا چند به طول خواهد انجاميد. پس براي خالي نماندن صفحه ام و به نام احوالات و اقتضائات درونيم ....

پيش از انتخابات

من هم ديدم آنچه ديدند مردمان. از ابتداي خرداد 88 تا به امروز.مخالف تحريم بودم , از همان دوره قبلي هم . برايم يك جور جبر داشت اين طور انتخاب ها ولي هر چه بود يكجور انتخاب بين بد و بدتر بود واز بي تفاوتي صد مرتبه بهترم بود.پس پا به پاشان رفتم از پارك وي تا جمهوري. اوايل مي رفتم تا بيبينم كه توي خلوتم با خودم كم نياورم از نديدن ها و نبودن هام.عكس مي گرفتم. گيج و گنگ راه مي رفتم بين جماعتي كه سر و ته شان را سبز كرده بودند. كارناوال راه مي انداختند. بي خودي باهم مهربان شده بودند. ساعت به ساعت زياد مي شدند جماعت و حتي گاهي از آب نماهاي ميدان هاي شهر آونگ. شور بود و هيجان زايد الوصف كه ملت را ميرساند به صحبت از حمام نرفتن هاي محمود و در مقابل زير ابرو برداشتن هاي رقيبش.از انصاف دور نشوم تنها يك زمان و يك مكان آن هم استاديوم حيدر نيا بود كه تجمع تا حد زيادي حالت جدي داشت و به زعم من حرف حساب. روزهاي آخر تبليغات بعضي كشف حجاب كردند و بعضي هم دم گرفتند موسوي راي بياره ابسولوت آزاد مي شه و بعضي ديگر هم سنگ تمام گذاشته جوارح را به رسم رقص بندري در ميادين كرج مي جنباندند در حاليكه به هر جا ي تنشان كه جا داشت روبان سبزي بسته بودند. مي گفتند اينها نيروهاي آن طرفي هستند فرستادند اين ور كه نهضت را منحرف كنند. اما دريغ كه من بعضي از اين دست را از نزديك مي شناختم و مي دانستم كه كدام وري اند. اينها همانها بودند ك كه در مناسك بعدي اسمشان را گذاشتند توده مردم. نه كه اينها حرف من نباشد نه, آزادي رقصيدن در خيابان و آزادي نوشيدن و خوردن آنچه بخواهم آزادي ديدن فيلم بي سانسور آزادي خواندن و شنيدن كتاب و موسيقي بي مهر ارشاد آزادي حق انتخاب حجاب در كشوري كه خواسته ناخواسته خاستگاه من است آرزوي من هم هست. منتها من يادم مي آمد كه كجايم , في ما بين مردمي كه هنوز هم بعضي هاشان دارند حق به جانب مي گويند موسوي بيايد همين يك چسك روسري هم از سر اين زنان مي افتد و دارند نذر ميكنند كه الف نون بماند. در ميان خانم دكترهايي كه معتقدند دختران 8 ساله شان زندگي بهتر و عفيف تري خواهند داشت اگر الف نون بيايد سر كار و با گشت ارشادش جلوي اين هرزگان خياباني را بگيرد. بدترين درد اينجا بود كه نه مي توانستم و نه مي شد كه از اينهايي كه هم نسل من بودند خواست كه خواسته شان را فدا كنند تا زماني بهتر . همه از هم بهتر مي دانستيم كه فرصت جوانيمان محدود است و براي آن لذت و آزادي مطلوب و خواستني امروز, فردا روز چه اگر باشيم دير است خيلي دير.ونه مي شد اميد داشت به اينكه آنچه بخواهند با اين آدمها ميسر. اينجاها بود كه مي ماندم حيراني , گنگ و بي پناه ولو مي شدم روي جدول هاي داغ كنار خيابان به تماشاي مردمي كه با اين شور مي دانست كه چه نمي خواهد ولي براي اينكه بداند چه بخواهد و چطور بخواهد و از كه بخواهد بايد كلي حساب و كتاب كند, كلي پيشينه تاريخي زير و زبر كند, كلي حساب اقليت و اكثريت نگه دارد و براي گرفتن اين خواستهاي ساده اوليه و ابتدايي خودش كه چيزي حدود سي سال پيش داشت و حالا از دست شده بود چقدر و چطور بجنگد. مي دانستيم كه چه نمي خواهيم .....

Last Temptation

2009-06-02T22:20:00.000-07:00

حكايت من الان حكايت اون گوسفندست, كه منتهاي آرزوش اين بود كه تو وانت بره جلو پهلو دست آقاي راننده بشينه سرشم از شيشه وانت ببره بيرون تا باد بره لاي موهاي فرفريش و تكون بخوره

پ.ن: احتمالا" يه روبانه سبزم ببنده به دنبه اش .بالاخره اينم نوآوري ديگه

In The Mood For Confidence

2009-05-20T00:52:00.001-07:00

اكنون مرا به قربانگاه مي برند

گوش كنيد اي شمايان, در منظري كه به تماشا نشسته ايد

! و در شماره, حماقت هايتان از گناهان ناكرده من فزون تر است

با شما هرگز مرا پيوندي نبوده است -

بهشت شما در آرزوي به بر كشيدن من, در تب

;دوزخي انتظاري بي انجام خاكستر خواهد شد

تا آتشي آنچنان به دوزخ خوف انگيزتان

ارمغان برم كه از تف آن, دوزخيان مسكين

آتش پيرامونشان را چون نوشابه يي گوارا به

.سر كشند

چرا كه من از هرچه با شماست, از هرآنچه پيوندي

: با شما داشته است نفرت مي كنم

از آغوش بويناكتان و

از دستهايتان كه دست مرا چه بسيار كه از سرخدعه فشرده است

از قهر و مهربانيتان

و از خويشتنم

... كه ناخواسته, از پيكرهاي شما شباهتي به ظاهر برده است

غرور من در ابديت رنج من است

تا به هر سلام و درود شما, منقار كركسي را بر

.جگرگاه خود احساس كنم

نيش نيزه يي بر پاره جگرم, از بوسه لبان شما

مستي بخش تر بود

.چراكه از لبان شما هرگز سخني جز به ناراستي نشنيدم

و خاري در مردم ديدگانم, از نگاه خريداريتان

صفا بخش تر

بدان خاطر كه هيچگاه نگاه شما در من, جز نگاه

.... صاحبي به برده ي خود نبود

از مردان شما آدمكشان را و

.و زا زنانتان به روسبيان مايل ترم

من از خداوندي كه درهاي بهشتش را بر شما خواهد

گشود, به لعنتي ابدي دلخوش ترم

من پرومته نامرادم

كه كلاغان بي سرنوشت را از جگر خسته سفره يي

.جاودان گسترده ام

پ.ن: كم آوردم ... خيليم كم آوردم

پ.پ.ت: بخشهاي از شعر به خاطر عدم ياري حافظه از قلم افتاده است

!!!

2009-05-13T03:05:00.000-07:00

يه ظريفي مي گفت كه سگ آدمو بگيره جو نگيره! برداشتن جاي عكس خودشون عكس ميرحسين رو گذاشتن تو هر سايت علمي, تخيلي,فرهنگي , بي ناموسي, پرنو و الخ كه عضو بودن. اين الان يعني حمايت پرشور با طيف گسترده ازكانديداي مورد تائيد ؟؟

Giji Gijiii

2009-05-04T00:03:00.000-07:00

خداييش هيچ وقت حس نميكنم دلم مي خواد بچه داشته باشم. مگر وقتهايي كه از اين كفشهاي كوچولو عروسكي يا اسپرت با رنگهاي موقر مي بينم و دلم ضعف ميره

Dubai

2009-05-03T23:36:00.000-07:00

آنچه به وضوح بين آنهمه بتن و شيشه و مارك و برند و تن هاي نيمه عريان وماكولات اسم و رسم دار و عرب و عجم و بلوند و شكلاتي و بگير و ببر حس كردم تنها همان تسلط روح سرمايه داري و حاكم شدن عصر خوشي هاي بي لذت است. بر همگان مبرهن است يا اگر نيست از همين الان باشد, كه بنده به هيچ وجه كمونيست نمي باشم و البته بضاعت سوادمان هم در اين مقولات كامل نيست ولي چيزييكه به يقين ادراك مي كنم همين كمرنگ شدن يا حتي گاهي محو شدن لذت هاي اصيل از اين تنوع هاي حاصل از به اصطلاح پيشرفت است

پ.ن : از كليه دوستاني كه در اين سفر و اكتشافات بنده را همراهي نمودند كمال تشكر را دارم. دو نقطه دي

**

2009-04-21T22:35:00.002-07:00

كريمان جان فداي دوست كردند / سگي بگذار ما هم مردمانيم

پ.ن: ميم بده

:-(

2009-04-10T02:55:00.001-07:00

من جهد همی کنم قضا می گوید بیرون ز کفایت تو کاری دگر است

نشد که بشود. این منو یکی

:))

2009-04-10T02:48:00.000-07:00

رئیس به سین میگه که وزن اضافه کردی؟ به نظرم چاق شدی

!!! سین میگه نه این عیدی نمک زیاد خوردم باد کردم

My 3 engrossing personality

2009-04-06T22:34:00.000-07:00

Part One,

نام: رضا . ميم. ملقب به رضا سيبيل يا رضا موتوري

نحوه آشنايي: تحصيل دار شركت

توضيحات: مشخصه كلامي ويژه؛ سگ نجس و سگ كثيف تري

چهل ساله است با قامت متوسط. موهاي كم پشت و حالت دار,سيبيل پر پشت و نامرتب و عموما" تنها هفته اي يكبار آنهم شش تيغه صورتش را اصلاح مي كند. پوستش آفتاب سوخته است. سينه ستبر و ماتحت عقب .شلوار شش جيب ارتشي , كفش كتاني سفيد و انگشترهاي عقيق مي پوشد و روي رئيس جمهور محبوب را سفيد كرده چون تنها به جز يكي دو ماه از تابستان در مابقي دوران يك كاپشن مشكي پف دار هم به تن دارد. اصالتا" سبزورايست با توان اداره دو زن و از هر زن دو فرزند يكي به تهران و يكي به ولايت . از روزنامه ها فقط اخبار ورزشي و حوادث را مي خواند.شديدا" پرسپوليسيست . تمام مدت مطالعه هر چند دققيه يكبار زير لب مي غرد كه از سگ نجستريد از سگ كثيف تريد كه بسته به نوع خبري كه مي خواند اين جمله را با شدت و مدل مختلف ادا مي كند. عموما" در مورد مسائل كشوري و لشگري و فلسفي و اجتماعي نظر كارشناسي ندارد سرش را انداخته پائين زندگيش را ميكند و اين بهترين بخش ماجراست.تنها عنادش با قشر آخوندهاست و نتها راه حل دلپسندش هم اين است كه همه را از جمله شخص درجه اول مملكت را به رگبار ببندد. مادامي هم كه فارغ مي شود از مطالعه چرت ميزند و سرش به شدت زيادي تا روي سينه ميرسد و باز برميگردد سر جاي اول. لهجه خاصي دارد و جدا از آن كلمات را جويده و تند رديف ميكند. اونقدر كه اوايل مجبور بودم همش بپرسم بله؟با چنين ظاهر فريبايي كمتر تنابنده اي د ر اطرافمان به چشم مي خورد كه ازش حساب نبرد يا حداقل فكر نكند چه گنده لاتيست.اوايل صدايش به زور شنيده مي شد, خيلي كم حرف بود.اما اين آخري ها وقت مطالعه گاهي سوژه اي پيدا مي كند و در موردش حرف ميزند از يك چيزهايي نگران مي شود كه اصلا" فكرش راهم نمي كردم.مثلا" از اينكه دبيرستان فلان كه دورتر است از محل زندگيشان براي پسرش جاي بهتريست چون معلم هاش بهترند اما چون سند خانه آنها به اون محدوده نمي خورده ثبت نامش نكرده اند و حالا در به در دنبال پارتي مي گردد. از اينكه ترجيح مي دهد پسرش به جاي فوتبال برود انگليسي ياد بگيرد اما پسرك گوش نمي دهد.از اينكه دوست دارد بچه هاش آدم حسابي درس خوانده بشوند.گاهي هم كارت هاي قرعه كشي دخترش را مي دهد دستم تا براش چك كنم تو اينترنت جايزه برده يا نه. يكبار هم به آزاده گفته بود يك مقاله از اينترنت براي دخترش در رابطه با انجمن اوليا مربيان مي خواهد. يكبار هم به شوخي گفته بود چرا زنها وقتي وسط كارو بدبختي هستي زنگ مي زنند و هي اصرار مي كنند هر چي تعريف و حرف دارند همون موقع برايت بگويند از سگ نجسترن اگر هم قطع كني كه ناراحت مي شوند.اگر يك وقتي پاش بيفتد و تو هم برايش يك چيزي تعريف كني هي كله اش را تكان مي دهد و قسمت آخر جمله اي كه گفتي را تكرار مي كند به اين معني كه حواسم كاملا" با شماست. خلاصه موجود نازنين و حيرت انگيزيست.بعد عيدي هم كه برگشتهاز شهرستانش قندان روي ميز مرا پر كرده ازآبنبات به رسم سوغات

Happy New Year

2009-03-20T07:11:00.000-07:00

زمن نگارم عزيزم خبر ندارد

2009-02-14T02:14:00.000-08:00

بعد از اين همه آمد و شدها , بالا و پايين شدن ها, گرديدن هاي گردون, شور دلتنگيهاي ناشي از سفرت هنوز بجاست. سحر دوري ميشود يكجور دل آشوبه و شيرين شيرين مي خلد توي رگ و پي آدم.براستي كه عجب زوري دارد فاصله. حسش قشنگ است اما توفير دارد با آنچه بود پيش ترها. قبل ترها خودم هم كه دور مي شدم دلم شاپركي مي شد مدام مي خواستم كه برگردم.انگار جهدم همه اين بود كه نفس بكشم توي هوايي كه مي دانستم توش نفس مي كشي چه حتي نه نزديك به تو چه حتي در بي خبري از تو.بعد تر ها اما حكايت ديگر شد. مجبور شدم آسمان خدا را بكشم و بسطش بدهم تو ماندي مركز دايره و من هي شعاع دايره را زياد كردم. كه اسمش بشود دايره دلتنگي هاي من كه فكر كنم رها مي شوم.اما شور سفر تو ... چيز ديگريست انگار ... شيرين شيرين

Chek o Nek

2009-02-14T01:32:00.000-08:00

وسايلي كه خريده بوديم رو جابجا مي كردم

گفته بود: واقعا" تو چطور اين همه خرت و پرت مي خري ولي خيلي پول خرج نمي شه؟

سعي كرده بودم به سبك خودش جواب بدم قيافم را حق به جانب كرده بودم ابروهام را داده بودم بالا با يه نفسه بريده كوتاه گفته بودم: خب ميشه گفت اين هنر چك و نك ( به كسر چ و نون) اداره زندگي به سياق كارمنديست كه يحتمل از مادرانمان سينه به سينه به ما ارث رسيده

از آن ژستهاي وقتهاي فكري شدنش گرفته بود بعدش گفته بود: اما زندگي كارمندي و اون كلمه هه ( منظورش چك و نك بود) كه گفتي شايسته تو نبوده. نيست. تو بايد مثل شازده ها زندگي كني

خنديده بودم زياد, زياد و به خيلي چيزا فكر كرده بودم اون لحظه گفته بودم : خيلي خوبه فقط حاليا كه يه بيست و چهار سالي دير كردي سردار

Please find attached

2009-02-08T22:43:00.000-08:00

پيوست 1) خاتمي آمد. هر چند مدتهاست ديگه اعتقادي ندارم اما هنوزم همچنان علاقه دارم

پيوست 2) رمان هايي كه داستانش توي لوكيشن هاي زياد از حد خشك و بي آب و علف حادث مي شوند معمولا" به صورت نا خودآگاهي برام كسالت آور و حتي نوعا" بي كشش است

پيوست 3) هنوزم همچون ده سال پيش عاشقانه هاي ابراهيم حامدي با آن صداي رسا برايم شور انگيز است ...بانوي موسيقي و گل شاپري رنگين كمون

پيوست 4) بعضي اوقات بين بدترين و بهترين حالت حتي ديگر مرز هم نمي ماند برايم ,بلكه همه چيز به شكل بي بديلي ممزوج و حيرت آور مي نمايد

رو كه از اين دست نه اي

2009-02-08T22:20:00.000-08:00

البته كه زيبايي
زيبا مثل گلهايي
البته كه مي دونم
دلچسب و دل آرايي
... ولي بيشتر از اينها مهربونيتو دوست دارم, خانميتو دوست دارم
پ.ن: شاعر در اينجا با آوردن عبارت ولي ريده و كل شعر فوق مصداق همان كليشه معروف " تو هم قشنگي" مي باشد و اين عبارات در حكم ماله مي باشند

Certificate

2009-02-01T02:38:00.000-08:00

حضور انور جناب آقاي داماد و خانواده محترم

بدينوسيله گواهي مي شود عروس حامل نامه پلمپ مي باشد. لذا انجام ادامه امور وصال بلامانع مي باشد

با آرزوي خوشبختي

پ.ن: اسپشيال تنكس از برادر عزيزم كه با شكار سوژه مرا در اين مهم ياري رسانيد

زن دوم

2009-01-21T22:24:00.000-08:00

از فيلم هاي جديد فارسي كه طي يك رويكرد جبري بدستمان رسيد؛ صحنه اول فيلم مهتاب ( نيكي كريمي ) و بهرام (محمدرضا فروتن) رفتن يه خراب شده اي كه سالگرد عاشقي بگيرن به طور مثال. پس از رد و بدل شدن يك سري اعترافات عاشقانه ييهو يههباره دو تا سگ رو نشون ميده كه دارن به هم مي آويزند. چيزي در مايه هاي معاشقه . حالمان دگرگون شد. به قول رضا سيبيل خودمان از سگ نجس تريد وقتي نمي تونين نسازين

پ.ن: بايد يكبار راجع به رضا سيبيل بنويسم. موجود نازنينيست

I wanna die in extreme

2009-01-16T22:55:00.000-08:00

در زندگيم لحظاتي به هم ميرسه كه در آن لحظه حس مي كنم دقيقا" در نهايت قرار ميگيرم . يعني تو اون بازه زماني و مكاني و با اون شرايط امكان نداره چيز ديگه اي منو به اون اوج از شادي يا غم برسونه. دلم مي خواد درست توي يكي از همين لحظه ها بميرم. فرقي نميكنه كدام سمت نهايتم ؛خوشم يا ناخوش. اصل اينه كه كاملا" آماده دل كندم و دنبال هيچ بهانه اي نمي گردم

The waves

2009-01-02T07:23:00.000-08:00

بيزارم و خوش دارم. مي پرسي چرا؟

نمي دانم. اما احساس ميكنم

خاطرم بر آتش است

پ.ن: با تشكر فراوان از بهترين رئيس دنيا

پ.پ.ن: بعضي از اين پ.ن هاي بي ربط يك جورايي يادداشت شخصي حساب مي شوند. شما بد به دلتون راه نديد

آه اسفنديار مغموم

2008-12-26T22:12:00.000-08:00

ديروز كتاب رازهاي شاد زيستن را دستم گرفتم ديدم حالم دارد هي خرابتر مي شود. بوف كور را 3ساعته براي بار چهارم خواندم و امضا كردم. جگرمان حال آمد از ادبياتش كلي شاد زيستن آموختم

پ.ن: پست قبلي در مورد من نبود اما اني وي از كليه دوستاني كه با ارسال نامه الكترونيكي , پي ام , دسته گل, , لعنت نامه , پيام هاي صوتي تصويري و ... مرا در اين مهم همراهي نموده كمال تشكر را دارم

پ.پ.ن: در مورد كامنت داني بنده بي تقصيرم بگير نگير دارد لم ( به كسر لام) هم هنوز دست خودم نيامده . يحتمل ندارد

تمام

فسخ عزيمت جاودانه

2008-12-24T00:24:00.000-08:00

.... و او كه كوتاهترين دوران عاشقيتش به چهارروز آزگار مي رسيد

كه شبي نخفته باشي به درازناي سالي *

God Damn It

2008-12-22T04:25:00.000-08:00

اينو بگم و برم ...... لعنت بر پدر اين بلاگ اسپوت كه هر وقت ما خواستيم يه چيزي بناليم باز نشد كه نشد.... از بس روحاشيه سفيد جلد شكلات نوشتم بريدم هيچ وقتم حال ندارم دوباره بازنويسيش كنم

پ.ن: اي مصبتو شكر هر چي خورده بوديم پريد

I Have No Regret

2008-12-22T03:44:00.000-08:00

آخر من يك وقت توي يك شب سرد زمستاني عاشق مي شوم

و يك وقت توي يك روز باراني بهاري عروسي مي كنم

و يك وقتي توي يك ظهر سنگين و تنبل اواخر تابستان طلاق مي گيرم

من خواب ديده ام *

پ.ن: توي دوران راهنمايي يك همكلاسي داشتيم به اسم م.ك ( اسم و فاميلش را نياوردم چون خود من يكي حداقل سه نفر را با اين نام مي شناسم حالا مي ترسم يكي از آنها _ در مورد خودش بعيد بدانم - يك آدم كله گنده اي , محققي , مكتشفي چيزي شده باشد و اگراحيانا" كسي توي اينترنت سرچش كن برسد به اينجا. اونوقت در بهترين حالتش جيش مي كند به شانس اين يارو به خاطر اين تشابه اسم و در بدترين حالت روح و خانواده ما را مورد عنايت قرار مي دهد نام ها و خاطره ها. لذا براي حفظ ايمني بيشتر از آوردن نام ايشان اجتناب كردم). الغرض اين همكلاسي من خيلي پر جنب و جوش و شيطان بود و در همان عوالم بلوغ و دوران آرزوها اين ميم كاف مي خواست كارگردان بشود يك فيلمي بسازد و اسمش را بگذارد " بيا در آغوشم". اون موقع ها اين فيلم كلي سوژه شده بود دست ما. هر موضوع خاصي كه توي زندگي هركداممان اتفاق مي افتاد از كمدي تا تراژدي ,ملودرام و عشقي تا حتي اتفاق هاي وحشتناك قرار بود سوژه يك بخشي از اين فيلم باشد. دست آخر هيچ معلوم نشد ژانر اين فيلم چه بود. ديشب يكباره ياد فيلم ميم كاف افتادم. نمي دانم حالا ديگه خودش هم يادش هست يا نه. اما من يادمه. لذا كليه اتفاقات اخير زندگيم را حوالت مي كنم به همان فيلم خوبه ... بيا در آغوشم

it's a drag

2008-12-08T23:37:00.000-08:00

یک صبح دلپذیر پائیزی راه میفتی توی خانه. برنامه صبح آمد از نمی دونم کدام شبکه با یک مجری که اسمش نمی دونم چیست داره پخش می شود. تو سوت زنان میگی روزات سبز و آسمونی .... داد نزن اینقد آی بچه ....بعد که یکهو با چشمان گشاد خانواده مواجه میشی سریع میگی شعرش تا همین جا بود اصلا" ادامه نداره ....به خدا, بعد یادت میفتد به لوکشین قبلی که حدود یک ماه قبل توی اتاقت داشتی می خواندی با من برقص وخودتو به من بچسبون ویک سری تکانهای مهیب هم به سر و پکال و جوارحت می دادی و آنجایی که فریاد بر میداری محسن بیاا حمید پانتر یکهو چشمت بیفتد به آق بابا که یکوری ایستاده اند دم در اتاق یک ابرو را داده بالا کله را برات تکان می دهد و احتمالا" با خودش فکر می کند که کجا رو کم گذاشتم چه خطایی کردم که این بچه اینقدر مشنگ شده که حتی کارش با ورژن معمولی راه نیفته و می بایست طرف پانتری, جاگواری, چیزی باشد. اینه که می بینی هیچ راه دیگه ای برای اعاده حیثیت نیست پس میزنی تو کار موزیک انقلابی و سریع دم می گیری... هوا دلپذیر شد گل از خاک

و آمماا

2008-12-06T23:48:00.000-08:00

این روز ها ته همه حرفهای ما به نمی دونم ... واقعا" نمی دونم ختم می شود .... شما چطور؟

The dust settles

2008-12-02T11:16:00.000-08:00

به قول رضا قاسمی عزیزم"انگار یکی آن بالا یا چه میدانم همین پائین برنامه ای برای زندگی من نوشته باشد, که اگر عمر نوح هم بکنم باز همه چیز باید همانطور تکرار شود که تا حالا شده است ". و واقعیتش این است که این فصل از زندگی شبهای کشدار , نمناک و دردناکی دارد

پ.ن: می خواستم جور دیگری اتفاق بیفتاد که بشود شستن زنگار روح به لذت تن به حرمت نگاه. نه که یادم بیفتد به تیزی کارد و نرمی گلو نه که دلت برود به محال از کف شده

پ.پ.ن: ونمی شود که بشود

و خدایش روحش را قرین رحمت بدارد

2008-11-30T23:48:00.000-08:00

و زنها برای او دو دسته اند: آنهایی که موقع رفتن به میهمانی بعد از حمام با شورت و سوتین جلوی آئینه خط چشم می کشند و آنها که این کار را نمی کنند. و مکررا" به این مو ضوع می اندیشیده که او جز کدام دسته بوده , مدامی که شما به کار تفهیم عشق بوده اید

.......

2008-11-28T02:28:00.000-08:00

انسان معجزه ایست هنگامیکه دروغ نمی گوید

پ.ن: خدایا یه معجزه! برای منم یه معجزه بفرست . شاید معجزه من یه حرکت کوچیک بیشتر نباشه , یه گردش یه جهش یا این وری یا اون وری

Cut It Off

2008-11-23T10:35:00.000-08:00

اینکه سرم را پایین می ندازم و خودم را پرت نشون میدم, وقتی دزدکی نگاهم می کنند تا با اشاره سر و چشم از هم بپرسند که این کیه؟ از نجابتم نیست. فقط برای فرار از اون لبخند تصنعی و گهیه که باید وقت چشم تو چشم شدن بزنم

پ.ن: فارغ از اینکه ادمهای خوبی اند یانه یا حتی ازشون بدم میاد یانه, دلم می خواد گیس همشون رو بکشم

پ.پ.ن: دلم برا دسته کلیدم تنگ شده

I found my balance

2008-11-17T10:43:00.000-08:00

ببین آقا جون من تو این موازنه با خودم به تعادل رسیدم. رنج کمتر, لذت کمتر. اینکه کی و کجا رسیدم الله اعلم مهم اینه که رسیدم

پ.ن: نظرات اخیر مبنی بر این بود که رابطه من و وبلاگم شبیه دهن کجیست . به حق حرفهای نشنیده

پ.پ.ن: پ ن قبلی به موضوع پست ربطی نداشت

2008-11-17T09:45:00.000-08:00

وقتی دل تنگ کسی میشم نه دلم می خواد بشنومش و نه دلم می خواد ببینمش. فقط می خوام که بهش فکر کنم . تخیلش کنم. تصورش کنم. این تفکر کار یک ساعت و دو ساعت نیست.گاهی روزها و حتی هفته ها طول می کشد .مدت بیشتری می بینمش هر چه می خوام می گم و هر چه می خوام میشنوم. اگر بخت یار باشم و توی این مدت اثری واقعی ازحضورش نقش نبندد اونوقتست که رها می شوم

First of all.....

2008-11-17T09:37:00.000-08:00

شده عینهو روزای اول کشدارو رخوتناک پر حس بیگانگی

Exterminated

2008-11-10T03:46:00.000-08:00

به شخصه فکر می کردم با وجود این هم ابزار و وسیله از وطنی گرفته تا چینی و حتی خارجی ( نگارنده این پست به جنس چینی به عنوان جنس خارجی هیچ اعتقادی ندارد حتی اون سفارش اروپا هاش ) نسل زنانی که از پستان بندهاشان به عنوان کیف پول استفاده می کردند منقرض شده . ولی خود بنده به شخصه یک فروندش را همین دیشب مشاهده کردم

5

2008-11-02T22:08:00.000-08:00

دیروز تو خنزر پنزرام ( اونایی که منو میشناسن میدونن چی و چه جوری ) یه تقویم پیدا کردم که کاکوتی واسه تولدم سال 82 بهم کادو داده بود. تقویمش قشنگ بود به علاوه اینکه هر کدام از چهار فصلش برای یه شاعر بود. فروغ , شاملو , سهراب , اخوان و تو هر جمعه هر فصلم یه شعر از اینا نوشته بود. تقویم رو ورق میزدم توش همه چی نوشته بودم از تاریخ امتحان بگیر ,شاخص رشد بورس تو روزایی که چک کرده بودم تا روزای قرارم . یهو رسیدم به یه صفحه دیدم توش تاریخ تولدت رو علامت گذاشتم. حرف اول اسم و فامیلتو نوشته بودم و روش یه ستاره گذاشته بودم. به تلخی یادم آمد که از اون سال به بعد و هنوزم تاریخ تولدتو بی اختیار تو همه تقویمایی که داشتم و دارم علامت می ذارم بی اینکه بدونم حتی بهت تبریک می گم یا نه

دمت گرم و سرت خوش باد

2008-10-31T05:44:00.000-07:00

میگن تو شهر کورا یه چشم پادشاست این حکایت من و تو یه مشتی کور

Enigma

2008-10-19T00:18:00.000-07:00

بچگی هام خیلی بهتر بود -

چطور؟ بهت خوش می گذشت:

نه فقط نمی فهمیدم داره بد می گذره -

Girlish

2008-10-17T03:56:00.000-07:00

تهوع آور ترین حالتش اینه که تو یه شرکت,اداره, وزارت خانه یا هر خراب شده دیگه ای میزاشون روبروی همه, اونوقت تو 360 برا یارو پیغام می ذاره کجایی دوستم خیلی دلم برات تنگیده بوس بوس ..... بعد به فاصله 15 دقیقه تو صفحه یارو می بینی روبرویی نوشته همین دورو برا دوسته قشنگم 100 تا دوست دارم

Papo

2008-10-13T04:16:00.000-07:00

تو تاکسی نشسته بودم یهو یه قاصدک از پنجره تاکسی اومد تو. داشت تو هوا وول می خورد, دستمو باز کردم نشست تو دستم. آوردمش نزدیک صورتم در گوشش گفتم قاصدک هان! چه خبر آوردی؟ پسره که نزدیک پنجره اونور نشسته بود یه نگاه معناداری بهم انداخت. خیال نمی کنم شنید چی گفتم. اما من شنیدم اون تو دلش به من چی گفت. دستمو تکون دادم قاصدک چسبیده بود کف دستم . چند بار تکونش دادم . جدا نشد که نشد. دستمو بستم محکم. باز که کردم دیدم هر کددوم از تیکه هاش چسبیده به یه بند انگشتم. دستمو مالیدم به شلوارمو پیاده شدم

What a Mess !!

2008-10-13T02:25:00.000-07:00

دیگه وقتششه که قبول کنیم که ترکیب یه پیرزن 50 ساله با یه پسر بچه 16 ساله ترکیب ناهمگونیه

پ.ن: اینو همون موقع فهمیدم که تو به من گفتی مامانی همش منو دعوا کردی امروز من که همش یه خورده کارخرابی کردم

what's the matter ?!

2008-09-28T23:55:00.000-07:00

من میگم این جماعتی که به هر مناسبت ایالتی و ولاینی میریزن بیرون و خیابونای تهران رو خال خال می کنن که از کره ماه نمیان

پ.ن: بد میگم ؟ نه! غلط عرض میکنم!؟

*

2008-09-13T02:39:00.000-07:00

دو تا حیوون من وتو
زیر بارون من و تو

همه شکل هم هیچ کس شبیه همه

2008-08-31T22:23:00.000-07:00

پلکهام که سنگین می شود یکهو همه جمع می شوند. خاک و بلاک جاز را می بینم و وروجکی که قدش هنوز به آئینه سوم نمی رسد. نمیدانم چرا اصلا" تعجبی ندارم از وجود این فرفره انگار که قبلا" ها هم دیدمش. گرد و قلنبه است با موهای فرفری. لباس هاش هم مارکدارند. بلاک جاز یادش می دهد انگورها را بندازد بالا و بدون استفاده از دستش با دهان بگیردشان. فرفره هم هی انگور ها را میندازد روی فرش و له می کند. خاک هی حرص می خورد . یکهو حاج "میم.میم.الف" از در می آید تو. یک خانم به قول خودش بلو باریک هم همراهش هست از آنهایی که رو سریشان را مدل لبنانی می بندند. هر چه به صورتش نگاه می کنم نمیبینمش. هی محو می شود قیافه اش و چشمم انگار که ضعیف باشد هی تار می شود. اما تنش را می بینم خوب که دید می زنم می بینم ای دل غافل این یکی هم زیادی لاغر و تخته نقطه است کفلهاش هم چنگی به دل نمی زند. حاج "میم.میم.الف" را می شناسم یقین دارم با آن لحن رک, شیرین و بی مثالش تا حالا بهش یادرآور شده که در ایران این خانواده ها هستند که ازدواج می کنند پس این طبیعی هست که بعضا" المان های ذهنی آدمی من باب زیبایی شناسی بی نصیب می مانند ولی من راضیم. خاک را صدا میزنم که زن حاجی را نشانش بدهم. سرگرم فرفره است نمی شنود. خودم می روم طرف حاج " میم.میم.الف" یک سقلمه بهش میزنم درگوشی میگم که حاجی می بینم که بازم دستت رفت توی حنا. توقع دارم همان موعظه های قبلیش را تکرار کند تا با هم بخندیم. ولی خودش را عقب می کشد چشمهاش را به طرف بالا چرخ می دهد از آن حالتهایی که وقتی در مواقع حساس یکی تلفن میزد و می خواست از شرش خلاص شود. و مدام تکرار می کند لطف دارین شما, لطف دارین شما. این برای منی که حاجی را میشناسم یعنی زود بزن به چاک. یکهو بغضم می گیرد. میدوم سمت خاک. خاک فرفره را که کل هیکلش حالا چسبناک شده را به زور و باداد می کشاند سمت حمام, فکر می کنم الان آنقدر دست و پای بچه را بشورد تا به خون برسد. بر میگردم طرف بقیه به وحشت تمام خیره می شوم بهشان . همه هستند ولی باهم قاطی شدند . هیچ کس خودش نیست. سر این یکی روی تنه آن دیگریست در حالیکه به صدای آن یکی دیگر حرف میزند. حالا دیگر هیچ کدام را نمی شناسم. نمی توانم اسم هیچ کس را صدا کنم. تازه این وسط یک تعدادی هم هستند که نه به نام می شناسمشان نه به صدا فقط قیافه هاشان یا حرکاتشان آشناست. شروع میکنم به داد زدن اما بختک افتاده و صدام در نمی آید هرچه دهانم گشاده تر می شود صدا کم و کمتر . به بانگهای ناموزون و نا هنجار چشمم به سفیدی سقف روش می شود.

**

2008-08-23T07:30:00.000-07:00

زیر بار این همه فشار له نشیم علی القاعده معیوب که میشیم

پ.ن: آدمیزاده خوب شیر خام خوردست

I feel creazy

2008-08-17T22:25:00.000-07:00

نگاههای نگرانت آشفته ام می کند. دست به گریبان می مانم با بخت گمراه و منی که تنها تمنایش این است که خودش را غرق کند توی جریان زنده بودن زندگی کامل و بی حساب و کتاب و زمردهای سبزدلواپس توی صورتت

پ.ن: به یقین اگر یک روز این زمردهای سبز بی فروغ شوند دیگر توی دنیا هیچ کس دلواپسم نخواهد بود

اصل بقای دغدغه

2008-08-11T02:52:00.000-07:00

قال خاخام خرداد حق نظر رضی الله تعالی عنه
دغدغه خلق یا نابود نمی شود بلکه از صورتی به صورت دیگر تبدیل می شود
پ .ن: گلاب به روتون این حاصل بحران میانسالی منه که دارم طی می کنم

Zip It Up

2008-08-06T09:28:00.000-07:00

دلم می خواست می شد دستم را فرو کنم توی صفحه مونیتور برسانمش به چشمهای احتمالا" وقیحت انگشت سبابه و انگشت وسطم را فرو کنم توی چشم خانه ات و بچرخانم. البته بهترش این بود لال می شدی پس کاش می شد زبانت را عین "شکو" از حلقت بیرون می کشیدم. آخ اگر زورم می رسید . پی معضلات روانی من نگرد. مشکل من از توست . دیوانگیم را سبب آدمهایی از دست توست. آنکس که کمی بداند و بداند که بداند. از بازیهای کریه و احمقانه تان. از دست انداختنهای بی حد و بی منظورتان. از قضاوتهای نابجا و نا بخردانه تان. از قیافه های حق به جانبتان وقتی که از فتح الفتوح بحث های بی سر و ته تان بر می گردید.از غرور بی دلیل و بی پشتوانه تان. از خشمتان از قهرتان از مهربانیتان از آغوش بویناکتان. چرا که من از هر چه با شماست از هر آنچه پیوندی با شما دارد نفرت می کنم

**

2008-08-05T01:19:00.000-07:00

من کی بزرگ می شم؟-
بستگی داره -
به چی ؟ -
به اینکه زندگی با چه شدت و حدتی ترتیبتو بده -
پ.ن: میگن مستی و راستی
پ.پ.ن: فتادیم فتادیم بدان سان که نخیزیم / ندانیم ندانیم چه غوغاست خدایا

My Powerful Anixites

2008-07-30T07:51:00.000-07:00

وقتی طاق باز روی زمین دراز می کشم قدرتش را به وضوح حس می کنم با تلاش بی وقفه قفسه سینه ام را بالا و پایین می برد . بدیش این است که هنوز با هم به تفاهم نرسیدیم که بمانند و قفس قلب را بالا و پایین ببرند به تلواسه یا نه بگذارندمان به سکوت مطلق به بی خبری

پ.ن: این روزها بدجوری حس می کنم دارم حرام می شم فکر می کنم زمان میگذره و من دست آخر نمیتونم ادعا کنم که سفر کوتاه بود و جان کاه اما یگانه بود و هیچ کم نداشت

پ.پ.ن: موزیک متن این فکرم د فورگاتن بود ؛ همین جوری حال کردم ژست روشنفکری بگیرم

2.5.1387

2008-07-24T05:59:00.000-07:00

دوم مرداد 1387 . ورودی قطعات 6 و 7 قبرستان امامزاده طاهر.فقط تصور کنید چند قرن به طول خواهد انجامید تا ایران دوباره شاعری به قد و قیمت شاملو به خودش ببینه

پ.ن: به غایت دیوانگی عصبیم بیشتر از این توان نوشتنم نیست

Puzzle

2008-07-22T22:50:00.000-07:00

: جایی که من نفس میکشم

تنها بیست درصد زندگی رو پلانه هفتاد در صد دیگش مرهون حوادث و احتمالات است ده درصدش هم مدته مدیدیه که سهمیه است

آدمها باید حتما" افسرده و پیچیده و غیر قابل پیش بینی باشند به نظر بیایند اگر نه اصلا" خاص و خواستنی نیستند

برای هر کار بزرگ و کوچک اعم از امور تجاری , سیاسی , عشقی , خانوادگی , باید کلی بازی سیاستمدارانه بلد باشی و کلی فسفر جهت ....کلک بازی بسوزونی اگر نه ول معطلی

حالا اگر گفتین من کجا دارم نفس می کشم؟

پ.ن: جوابهای صحیح و نا صحیح خود را ظرف یک هفته به آدرس : تهران - صندوق پستی ارسال فرمایید

پ.پ.ن: جایزه برنده این مسابقه یک عدد ایر باس می باشد

پ.پ.پ.ن: رو کم کنی جشنواره ایرانسل بود اگر نه هواپیما رو کی داده کی گرفته

Farewell

2008-07-18T02:26:00.000-07:00

بدترین خبری که می شد این روزها بشنوم درگذشت بازیگر نقش جاودانه هامون بود . حالا می فهمم چطور است که بعضی مردن ها مهم می شود . بی هیچ سببی یا نسبی

ملغمه بی قانون مطلق های متنافی

2008-07-13T01:01:00.000-07:00

نمی فهمم به خاطر تجربه قانون کوششهای معکوس است یا از ترس مردن خود کشی کردن است یا نه بدبینی حاصل از شرایط کمبود است که هر بار که تمنایی در من سر بلند می کند و در جانم می لولد , اول از همه خودم تیغ بی مهری به جانش می کشم

Rose - Water

2008-07-09T09:09:00.000-07:00

بوی گلاب آمیخته با بوی تن هر وقت, هر کجا , همیشه

برای من یعنی بوی ختم. یعنی یکی داره تمام می شه

Don't even think about it!

2008-07-06T09:03:00.000-07:00

نه . اوضاع خراب می نماد.نمی توانم که خودم را قانع بکنم که داستانی نداشته باشم. حتی خیالبافی یا امید به اینکه به نحوی داستانی بسازم هم دیگر جوابگو نیست. نه هرگز نتوانستم, نمی توانم فکر کنم خود ماجرای زندگی کافیست. حتما" اشتباهی شده. شاید داستان من از قلم افتاده. باید پرس و جویی بکنم

I wish I were a strong ruffian man

2008-07-01T03:53:00.000-07:00

میدان ونک منتظر تاکسیم. ساعت نه صبحه. تاکسی قبلی که ازش پیاده شدم چون پول خرد نداشت 300 تومان بیشتر کرایه برداشت. کلی هم غر زد که مسافر باید پول خرد داشته باشه الان این وسط من وایستم جریمه منو شما میدی , راننده تاکسی کارمند بانکه مگه. یک پیکان آبی که یه خط نارنجی رو کاپوتشه مارپیچ می پیچه و میاد جلو پام با شدت هر چه تمام تر ترمز می کنه. یه پیرمرد شصت و خورده ای ساله. قسمت فوقانی کله سرش طاسه الباقی موها بلند- سفید- فیتیله بسته. سر تاسش را با تمام وجود به چپ و راست تکان می دهد و گوشه سمت چپ دهانش را به طرف بالا چین می دهد. این یعنی مسیرت کجاست. سوار می شوم. دستای راننده کاملا" چرک و سیاه است. یقه پیراهنش که احیانا" روزی آبی بوده الان کاملا" خاکستری است. فنرهای سفت و زهوار در رفته صندلی را زیرم حس می کنم.. بار هر ترمز کمی به بالا پرتاب می شم. بوی ادرار غلیظ کل فضای ماشین را پر کرده. یکمی احساس تهوع می کنم. یک خانمی بغل دستم سوار می شود. صد متر پایین تر پیاده می شود. کرایه که می دهد راننده تقریبا" فریاد می زند که بابت 150 تومن هزاری میدی؟! چند ثانیه ای مشاجره می کنند. زن پیاده میشه. راننده زیر لب به صورت نا مفهومی فحش می ده . فقط کلمه عوضی آشغال قابل تشخیصه. گاز را تا ته فشار میده. حالا همه ارکان ماشین به لرزش در میاد. من باز بیشتر پرتاب می شم. سر خیابان می زنه رو ترمز سیصد تومان پول خرد میدم. با فریاد می گه سیصد و پنجاه تومن. می گم مسیر هر روزه منه. می گه سیصد و پنجاه کرایشه. می گم کرایه که سیصده شما می خوای از ملت بیشتر بگیری اون یه بحثه دیگست. یک سکه 50 تومانی میدم. دستش را پرت می کند که برو نمی خواد. سکه را میندازم رو تشک صندلی بغل دستش. میرم و آرزو می کنم یک مرد گنده قلچماق باشم که همین الان این پیرمرد مدعی بد اخلاق که از همه دنیا طلب داره رو بکشم پایین مثل سگ بزنمش. بی هیچ رحم یا عذاب وجدانی

پ.ن: بدون هیچ تردیدی یکی از مدعی ترین اقشار همین راننده تاکسی ها هستند . تلافی هر جور گرانی از لوازم ماشین بگیر تا برنج , بی صلاحیتی مسئولین تاکسی رانی , مطالباتشون از بیمه و هزار کوفت و زهرمار دیگه رو می خوان از بقیه در بیارن. انگار مسئول کل بد بختی هاش تویی

Happy Woman Day

2008-06-27T10:07:00.000-07:00

امسال برای اولین سال سه نفر آدم مختلف و تقریبا" بی ربط روز زن رو به من تبریک گفتند !! اصلا" احساس خوبی نبود. خوشم نیامد. دلیلیش هم واضح بود چون احساس کردم اونقدر سن دارم که ملت فکر کنن مشمول قانون تبریکم حالا تو هر پوزیشنی که می خوام باشم. خلاصه دست آخر طاقت نیاوردم و به آخرین نفری که تبریک گفته بود گفتم مرسی ولی من نه مادرم و نه زن مگه اینکه کلا" روز مونث باشه. با یک لبخند کریه و معنا داری گفت مادر هم می شی ایشالا زنم می شی به امید خدا دست بجنبون ( تو این مایه ها که حالا صبر ایله , گاماس گاماس ) .منتها این ظریف مطلب منو نگرفت. چون باور بنده بر این است که وقتی یک روزی می شود روز مادر , زن , پدر هدف در واقع مثلا" پاسداشت مسئولیت پذیری و شاید تشکر از زحماتی هست که بواسطه پذیرش این نقش ها برای فرد ایجاد می شود یعنی به طور کلی این که من مونثم و اون یکی مذکر برای تبریک هیچ محلی از اعراب ندارد ( حالا بماند که من اصلا" تا چه حد با درست کردن این روزها و عناوین موافقم و بماند که تا چه حد پذیرش این نقش ها اختیاری بوده هست یا خواهد بود) و اینکه حالا شاید قرار باشد در آینده همچین نقشی را ایقا کنم مرا مشمول قانون تبریک نمی کند. مثل این آدمهایی که یه بابایی از اطرافیانشان ترم اول رشته مهندسی یا چه بدانم پزشکی هست و گوش شیطان کر قرار است 4 تا 7 سال دیگه یک مدرکی بگیرد, از همان هفته اول شروع می کنند که؛ مهندس بیا نهار.... دکتر تلفن.... مهندس سرت حسابی شلوغه ها دیگه ما رو تحویل نمی گیری.... دکتر این دیکس کمر علاج داره

پ.ن: الا ایحال ما فیلن به دلایل فنی روز تبریک برایمان همان روز تولد و سال نو است اگر خواستید تبریک بگید در این دو مورد مرحمت فرمائید. زیاده عرضی نیست . سایه شما مستدام

The Desert

2008-06-20T04:04:00.001-07:00

چرا اینقدر در برابر ابراز قدرت ضعیفم؟ این ضعف من از کجاست؟ از پدرم, مادرم,وطنم از مهشید ... آی مهشید مهشید
پ.ن: مهشید را با کلمه دلخواه جایگزین کنید, چند بار جمله رو با آهنگهای مختلف تکرار کنید . گرفتی مطلبو ؟ گمون نکنم

Great Pleasure

2008-06-16T08:38:00.000-07:00

یکی از لذت بخش ترین لحظات زندگیم می تونه مواقعی باشه که با حوله از حمام میام بیرون و یه راست میرم میچپم تو رختخواب . بسیار خرسند و خجسته تر هم می شم اگر مجالی باشه که یه یک ربعی هم غلت بزنم

Bobble Breaker

2008-06-14T22:41:00.000-07:00

احیانا" دیدید کسایی که می خوان سیگار ترک کنند می رن سراغ تخمه یا آدامس یا چی می دونم از این جور مزخرفات ؟ منم این روز های اخیر خانه نشینی که به لحاظ حفظ شئونات و امنیت خانوادگی , مجبور به ترک موقتی سیگار شدم , متوسل به یکی از بازی های موبایلم می شم. مراتب این توسل به این صورته که هرگاه در اصلاح سیگار لازم می شم میرم سر این بازی و یه چند دست بازی میکنم جهت تمدد اعصاب. باشد که افاقه کند

پ.ن: همین جوری پیش برم به امید خدا آخر تابستون دیگه می رم واسه تیم ملی

Zorba The Greek

2008-06-14T03:04:00.000-07:00

یادمه حدود 5 یا 6 سال پیش وقتی برای اولین بار کتاب زوربای یونانی را دستم گرفتم نرسیده به صفحه 30 رهاش کردم. حالم از شخصیت زوربا به هم خورد. فکر کردم آخه این مردکه قرمدنگ و دون ژوان چه جذابیتی میتونه داشته باشه که اینقدر تعریفش رو شنیدم. بعد از چند سال وقتی برای بار دوم بنا بر دلیلی که الان حوصله ندارم تعریف کنم کتاب رو شروع کردم و عمدا" با پیش داوری هام جلو رفتم که در نهایت حرف اولم ثابت بشه یا اصلا" یکجورایی می خوندم که بدم بیاد, نرسیده به وسط کتاب حسرتم شد زوربا گونه زیستن . چند روز پیش فیلمش رو دیدم ولی بی برو برگرد اصلا" در حد کتابش نبود. حداقل برای من یکی

Some Days

2008-06-11T05:46:00.000-07:00

بعضی روزها ذاتشان از همان سر صبح چرک است . مثل همین دیروز. اولش که خواب ماندم تا همین دو روزی رو هم که سر کار میرم دیر برسم. با کلی تلاش و بدو بدو خودم را به سرکار رساندم اونم به ساعت 10 بامداد و شایان ذکر است که پست بنده مدیریت محترم عاملی نمی باشد. اندک زمانی از حضور پر فیض و پر بارم بر سر کار نگذشته بود که کامپیوتر ترکید اونم طبق معمول به واسطه عجیب غریب ترین ارور ممکن که این اصلا" امر کم سابقه ای نبود و نیست. در پی این خرابی نابجا ما برای اینکه حسن همکاریمان را ثابت کنیم یک کاتالوگ که قرار بود ترجمه کنم و معنی یک سری از اصطلاحات فنی و لغاتش رو نمی دونستم برداشتم با خودم بیارم خونه تا یا با فرهنگ نارسیس یه جوری راست و ریستش کنم. انی وی با قلبی شاد و دلی پر امید کاتالوگ رو زدم زیر بغلم و از شرکت زدم بیرون . توی آسانسور فکر کردم حالا خوبه اینم گم کنم . دم در خروجی یه کنسول هست چون قصد داشتم برم پاساژ اندیشه فکر کردم خودم را یک براندازی بکنم نکند امنیت اخلاقی جامع با حضور این حقیر در آن پاساژ به خطر بیقته. سر راه رفتم شیرینی قروشی تینا تا شیرینی بخرم. بعد از کلی تلاش برای انتخاب ( اونایی که تینا رفتن می دونن چه دردیه از بین اونهمه شیرینی هیجان انگیز به یکی بسنده کردن) رفتم صندوق برای پرداخت جریمه یهو دیدم در کمال ناباوری یارو بهم گفت هفت هزارو دویست قابل شما رو هم نداره . منو میگی واچرتیده عین برق گرفته ها در حالی که داشتم پول در میاوردم بدم به یارو داشتم محاسبه میکردم که یک کیلو شیرینی حالا گیریم از بهترین ها چه کسری از در آمد یه آدمی مثل منه و اینکه این سینی چند بار در روز پر و خالی میشه و خلاصه از این قبیل افکار که تهش به نا کجا آباد می رسوندم معمولا".تا اینجا این حال گیری سیم. انی وی با جعبه شیرینی راه افتادم طرف پاساژ دقیقا" دم دره پاساژ دیدم که بعلههه یک عده کثیری از این خواهران و برادران مصلح وایستادن برا پیشواز .با کلی ترس و لرز پیاده شدم هر چند مانتوم گشاد و بلند بود و روسریم عقب نبود ولی خوب در مجموع ترکیب لباسهام خیلی معمولی نبود که این خوب کم جنایتی نبود ( بالاخره آدم میبایست قرتش را یک جوری خالی بکند) و از اونجا که دفعه پیش که پام به منکرات باز شد از اینهم معمولی تر بود پوششم و حتی علیرغم علاقه وافر به پوتین از تبرج هم چشم پوشیده بودم ,جای ترس داشت. خوشبختانه دو تا از دوستان رو در پاساژ دیدم و سری خودمو روسوندم به اونا و این در حالی بود احساس می کردم زانوی پای راستم داره به شدت میلرزه. همش تو این فکر بودم که اگر الان حتی یک تذکر ساده هم الان منفجرم میکند( که این البته دغدغه تمام روزهایست که از خونه بیرون میرم چون واقعا" برای بار دوم هرگز سکوت نمی توانم) خلاصه اینکه بعد از اینکه کارم رو انجام دادم تو پاساژ و با کلی سلام و صلوات بیرون آمدم, سوار تاکسی شدم به قصد منزل . وسط راه یهو احساس کردم یک کاتالوگی من باید الان توی دستم ..... واقعا" نمی دوستم باید چه کار کنم. هی داشتم مرور می کردم بدونم که کجا ممکنه جا گذاشته باشمش. بعد یادم اومد که من گذاشتمش رو کانتر صندوق شیرینی فروشی بعدش دیگه چیزی یادم نبود . زنگ زدم به شیرینی فروشی پرسیدم گفت نه چیزی اینجا جا نمونده. زنگ زدم به دوستم تو پاساژ گفت نه من اصلا" همچین چیزی دستت ندیدم. خلاصه مطمئن شدم تو تاکسی انداختمش وقتی که این کماندو های در پاساژ رو دیدم. اومودم خونه هی بالا پائین کردم که من فردا برم چی بگم آخه؟!! بگم یکی از فایل های کاری رو بردم گم کردم. بگم جا گذاشتم. از اونجایی هم که فکر می کرد رئیس احتمالا" فردا در برابر این گند چیزی نمی گه و سکوت میکنه بدتر می شدم. فکر میکردم اگر می دونستم دعوا و داد و بیداد را میندازه الان احساس بهتری داشتم چون اونموقع حق به جانب می شدم و خودمو می بخشیدم تازه به خودم دلداری هم می دادم که خوب پیش میاد دیگه آدمیزاد کف دستمو که بو نکردم و قس علیهذا. خلاصه ما تا صبح بیست و پنج بار از خواب پریدیم هر بارم که بیدار می شدم فکر می کردم چی شده که من احساس ناراحتی می کنم. صبح زود با قلبی آکنده از اندوه و چهره ای نادم روانه محل کار شدم( البته این بار به مدد این ضایعه). با ناامیدی تمام درو باز کردم یهو رو کانتر چشمم خورد به پوشه سبز کاتالوگ . انگار گنج پیدا کردم . و فکر کردم این از اون صبح هایی ذاتش علی الاصول مباحه. فقط این وسط یک نکته ظریفی به ذهنم خطور کرد اونم این بود من وهم رو کانتر شیرینی فروشی جا گذاشتم یا چیز دیگه که قراره بعدا" تقش در بیاد. هر کار کردم روم نشد برم به شیرینی فروش بگم احیانا" من چیزی اینجا جا نذاشتم که نمی دونم چیه

مسئلتن

2008-06-03T10:47:00.000-07:00

پی مقاله مردیها می گشتم توی کارتن کتابهای دانشگاهی , در همین اثنا رساله توضیح المسائل اراکی به چشمم خورد. برش داشتم و بختیاری بازش کردم یک تفالی زده باشم. هر چه خواندم چشمام گشادتر شد از ترس اینکه مباد چشمم از چشم خانه بیرون بپرد بستمش. یا درک ما قلیل است به شدت یا مطلب پرت و پلا به غایت

مسئله 2426 - زنی که عقد دائمی شده نباید بدون اجازه شوهر از خانه بیرون رود , باید خود را برای هر لذتی که او می خواهد تسلیم نماید و بدون عذر شرعی از نزدیکی کردن جلوگیری نکند و اگر در اینها از شوهر اطاعت کند , تهیه غذا و لباس و منزل و لوازم دیگر او بر واجب است و اگر تهیه نکند به تفصیلی که در کتب مفصل ذکر شد مدیون زن است

مسئله 2440 - زنی که صیغه شده حق خرجی و هم خوابی ندارد عقد او صحیح است و برای آنکه نمی دانسته حقی به شوهر پیدا نمی کند

مسئله 2455 - اگر مرد برای معالجه زن نامحرم با فرض نبودن زنی که در کیفیت معالجه و تحمل درد با مرد مساوی باشد, ناچار باشد که او را نگاه کند و دست به بدن او بزند اشکال ندارد. ولی اگر با نگاه کردن بتواند معالجه کند نباید به بدن او دست بزند و اگربا دست زدن بتواند معالجه کند نباید او را نگاه کند

مسئله 2470- اگر زن بگوید یائسه ام نباید حرف او را قبول کرد ولی اگر بگوید شوهر ندارم حرف او قبول می شود

مسئله 2472- مستحب است در شوهر دادن دختری که بالغ است یعنی مکلف شده است عجله کنند, حضرت صادق (ع) فرمودند: یکی از سعادتهای مرد آن است که دخترش در خانه او حیض نبیند

مسئله 2477- زنی که یقین دارد شوهرش در سفر مرده اگر بعد از عده وفات که مقدار آن در احکام طلاق گفته خواهد شد, شوهر کند و شوهر اول از سفر بازگردد باید از شوهر دوم جدا شود و به شوهر اول حلال است ولی اگر شوهر دوم با او نزدیکی کرده باشد, زن باید عده نگه دارد و شوهر دوم باید مهر او را مطابق زنهایی که مثل او هستند بدهد ولی خرج عده ندارد

مسئله 25 32- زنی که در عده وفات می باشد, حرام است لباس الوان بپوشد سرمه بکشد و همچنین کارهای دیگر که زینت حساب می شود بر او حرام است

Do you follow?

2008-06-01T05:28:00.000-07:00

فکرش را بکن گاهی تخیلات تا آنجا پیش برود که حادث شدن مکالمه را جز به جز حدس بزنی - که این خودش از نوادر می باشد - اونوقت تنها بواسطه اینکه شرایط زمانی و مکانی منطبق با اصل خیال نبوده, هنگ کنی و شروع کنی به پرت و پلا گفتن

Sorry I'm interrupting you

2008-05-27T08:34:00.000-07:00

:شاعر می فرمایند

لاتی خودش کلاس داره دیپلم داره و لیسانس داره

واسه همینه هر کی از راه برسه لات نمی شه

لات اصیل کلاس داره

آدمه الوات نمی شه

weight your words

2008-05-26T01:26:00.000-07:00

چایی را که دستم می گیرم معمولا" ولو می شوم روی کاناپه. دستم ریموت را به طرف تلویزیون نشانه می رود. چند تا کانال بالا پائین می کنم این بار میرسم به شبکه های وطنی. کانال نمی دانم چند یکی از برنامه های سیره عملی اماممان را نشان میدهد. قاعدتا" هرگز به سخنرانیهایش گوش نمی دهم عناد همیشگیم با نظریات و وجودش به صورت کلی و حتی نفیش به عنوان یک انقلابی شاید به خاطر کودکی های از دست رفته ام زیر آتش بمباران و موشک بارانها بود, یا شاید تحت تاثیر انگاره های ذهنی پدرم به خاطر سرکوب بنیانها و آرمانهای مارکسیستی , بنیان های عدالت محور و ظلم ستیزی که زمانی به نظرم یگانه راه سعادت انسان بود. بماند که بعد ها اقتدار مارکسیست و سوسیالیسم در نظرم شکست که این خود حکایت دیگریست, اما بعد از اینهم چیزی از این کینه توزیم کم نشد.این بار با ادبیاتش به شدت مشکل خورده بودم. اما آنچه اخیرا" برایم جالب شده بود این بود که چند بار خودم از خارجی ها اسمش را به عنوان سنبل ایران(!!) شنیده بودم و چند بار هم از منابع موثق شنیده بودم که حتی توی کوره دهات های پرت و دور اروپا هم می شناسندش. الا ایحال این قضیه مرا بر این داشت که یکبار بشنوم تمام و کمال. و کور شوم اگر دروغ بگویم آنچه شنیدم تمام و کمال این بود

یک مثلی هست در باره شیر که البته حیف است از مثل شیر بر اینها ... میگویند وقتی شیر با یک خطری یا دشمن مواجه می شود سه کار می کند : اول اینکه فریاد میزند ... بعد هم یک چیزی از آن طرف از او خارج می شود و در عین حال دمش را هم تکان می دهد.... اینکه فریاد میزند برای اینکه می خواهد وحشت ایجاد کند و از آن طرف وقتی چیزی ازش صادر می شود این از ترسش است و اینکه دمش را تکان می دهد یعنی میانجی می طلبد .... حالا مثل این جیمی کارتر و آمریکاییها مثل این شیر است

پ.ن: یاد چشمهای گرد ومصمم شبنم افتادم که سر بحث دیگری با یقین و حرارت می گفت که آقا جون دست خودم نیست نمی تونم بپذیرمش و من اون لحظه این قاطعیت مشترک را توی دلم جشن گرفتم

پ.پ..ن: این پست با چند روز تاخیر نوشته شده است

***

2008-05-21T04:23:00.000-07:00

سحرگاه امروز بیست و پنجمین سالگرد زندگیم را آغازیدم. طبق معمول سالهای پیش همان اضطراب همیشگی .... منتها امسال یک حس ظریفی هم بهش اضافه شده بود. یک حسی که گذر زمان را بیشتر و پررنگتر حس کنی

پ.ن: دیروز برای خودم کادو خریدم. دو تا کتاب , در حال کندن پوست پیاز از گونترگراس و آبی ماورا بحار از مندنی پور

خوشا شیرازو وصف بی مثالش

2008-05-21T02:14:00.000-07:00

حافظیه دم غروب . صدای حضرت شاملو که اشعار حکیم خیام را به نجوا می خواند. بی تردید این همان نوستالژی بهشت گمشده ته وجود من یکیست. به پیغامی که یکساعت پیش بدستم رسیده می اندیشم. چیه که توی زندگی به تو امید میده یا خوشحالت می کنه؟ جواب همین بود. همه بالا و پائین رفتن هام برای همین لحظات کوتاه لذت بود که شده از سر اتفاق علی بختکی و شده با برنامه ریزی بر من حادث می شد. دیوان خواجه را بالا می آورم صفحاتش که با لبهام مماس شد می خوانمش , قسم می دهمش و یکجوری که فقط خودمان بشنویم به زمزمه می پرسم : گوهر یکدانه ام کو؟

پ.ن: ایزد قسمت بدارتتان اردیبهشت شیراز را

seeing is beliving

2008-05-14T09:57:00.000-07:00

به طرفه العینی دل باختمت, برای انکارت اما کاتالیزور لازم بود

Bingo !

2008-05-12T03:44:00.000-07:00

بعضی وقتها آنچنان مطلبی را خر فهم می شوم و تو ذهنم جا میگیرد که از هیبت این مکاشفه, بی مرشد هفت بار دور خودم می چرخم. منتهای مراتب کل این حس دمی است. بعدش همه چیز محو می شود. فقط می دانم فهمیدم و دریغ از حتی یک واژه که بتوانم اپسیلونی در موردش حرف بزنم. و کور شوم اگر دروغ بگویم

Lucky you

2008-05-06T09:52:00.000-07:00

آقا راستی راستی خوش به حالتون

When Nobady taking about Nothing

2008-04-19T23:48:00.000-07:00

می گه من یه لحظه های کوچیکی هست که احساس خوشبختی می کنم نه که فکر کنی حرف باشه ها نه عین خود خوشبختیه برام. مثل یه وقتهایی که آخر شب می رسم خونه و تا کلید تو قفل یک نیم چرخ میزنه بوی قیمه پلو می خوره تو صورتم. میز آماده با ماست و خیار , نور خونه هم کم مثل همیشه یه لامپ کم مصرفه و دوتا آباژور. به اتاق خواب که میرسم می بینم از فرط خستگی یا انتظار خوابش برده. یواش می سرم تو تخت خواب پشتش دراز می کشم .عمدا" وول می خورم و همچین که نفهمه تخت تکون می دم تا کم کم بیدارشه به محض اینکه بخواد غلت بزنه خودمو می رسونم نزدیکش اینجوری دستش یا شونش به من می خوره و بیدار می شه یه آخ کوتاه می گه و موضعی که دستش خورده رو به رسم نوازش پشت هم چند بار لمس می کنه. خمیازه می کشه و زیر لب می غره امشب هم که دیر اومدی جان . اونوقته که من یه مایع گرمی توی سرم و دستام حس می کنم یه مایع قدرتمندی که حس می کنم می تونه رگ و پیم رو پاره کنه ... خوشبختی اینه؟.... یه لحظه

چشمهاشو گشاد می کنه و با یه لبخند تنش رو جمع می کنه و فرو میره تو مبلی که روش نشسته

2008-04-05T01:11:00.000-07:00

گفتند: انسان مدرن به چه ماند؟

گفت: به تابلوی کوبیسم , گر زدور بنگری همه شکوه است و زیبایی و چون به پیش آیی جز خطوط و لکه های ناموزون نیابی

پ.ن: از افاضات شخص شامخ خاخام خرداد حق نظر

Cut The Comedy!

2008-04-02T02:31:00.000-07:00

در حیرتم از مرام این مردم پست

این طایفه زنده کش مرده پرست

تا شخص بود زنده کشندش ز جفا

چون مرد به عزت ببرندش سر دست

داده بود به خط نستعلیق با قلم و دوات روی گلاسه ابر و باد نوشته بودند با قاب تمام فلزی مشکی. با چنان فخری نشانم داد گمانم رفت که خودش گفته باشد. گفتم به کدام دیوار می زنیدش ؟دهانش را کج و کوله کرد انگار که بگوید حالا تا ببینم

پ.ن: امروز که این شعر یادم آمد, حساب کردم دیدم تقریبا" هر وقت دیدمش یا آمده بود اعلامیه بدهد یا خلاصه بوی الرحمان کسی را بهش رسانده بودند. حداکثر به مدت دو ماه رویت میشد. بعد هم خداحافظ تا الرحمان بعدی

پ.پ.ن: ای دل غافل

2008-03-31T11:42:00.000-07:00

Beksinski

2008-03-03T00:05:00.000-08:00